Rrëfimi prekës poetik: Thirrja e ndërgjegjes përtej varrit dhe malli i pashuar për nënën

Nga një dashuri e verbër dhe pa kuptim, dikush zuri vend në thellësi të shpirtit për muaj të tërë, duke u shndërruar në qelizën më të bukur të jetës deri në momentin e fundit. Por, lind pyetja: ç’u duhej ajo dashuri pa adresë dhe zhdukje e papritur, e cila si një uragan apo një tërmet me 9 shkallë tronditi themelet e shpirtit? Përse u shkatërruan gjithçka me urdhrin e largimit dhe përse u braktis ai vend ku qetësia kishte gjetur strehë në sofrën e vogël? Përse u shkelën ëndrrat e lumturisë në mënyrë kaq të pamëshirshme e këmbëzbathur? Është për të ardhur keq që sytë u mbushën me ngjyra të rreme, ndërsa historia shënoi ngjarje të papritura që u ngjitën deri në majë të ajsbergut. Bashkë me arrogancën fatale, çdo gjë përfundoi në vendin e turpit, ndërsa muajt e parë të rrugëtimit u tretën në vuajtje dhe mallëngjim. Për fat të mirë, dëshirat nuk mbetën jetime përmes lutjeve drejtuar Zotit për ndihmë. Ndërgjegjja erdhi në vete, por tepër vonë, duke thirrur në dëshpërim: „O nëna ime, sa shumë më ka marrë malli për ty!" Ndërkohë, ka vite që dheu i zi mbulon trupin e nënës, e cila ka qenë folëja e ngrohtë për bijtë dhe bijat. Sot, ata ende gjunjëzohen kot mbi dheun e varrit, me një mall të pashkruar për t'i puthur ballin qoftë edhe vetëm edhe një herë.