Kriza e besimit dhe barra e fajit: Pse Shqipëria po përballet me sfidat e saj më të mëdha qeverisëse?

Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, deklaroi gjatë ditës së sotme se çdo herë që vendi ynë i afrohet suksesit dhe majave, përballet me një mallkim të vazhdueshëm, duke lënë të kuptohet se ky fenomen ka të bëjë me opozitën, ndërsa veten e pozicionon si një figurë shpëtimtare. Megjithatë, kritikët dhe opinioni publik ngrenë një pyetje ndryshe: nëse simboli i këtij mallkimi lidhet me forcat negative, shumë qytetarë e shohin vetë kreun e ekzekutivit si burimin kryesor të kësaj vështirësie. Por, nga ana tjetër, pranohet se pjesë e përgjegjësisë bie mbi vetë shoqërinë shqiptare, e cila ka lejuar këtë drejtim deri në këtë fazë. Tashmë, zërat e rinisë po ngrihen për të kërkuar një ndryshim rrënjësor dhe çlirimin e vendit nga problematikat e akumuluara ndër vite. Si sfida kryesore përmenden lidhjet e dyshuara të politikës me krimin e organizuar dhe kartelet e drogës, si dhe skandale të ndryshme institucionale e administrative. Po kështu, si plagë të rënda për shoqërinë theksohen shpopullimi masiv i trojeve tona, përpjekjet për ndryshimin e demografisë përmes shtetasve të huaj, si dhe zhgënjimi i gjatë dydekadësh i qytetarëve nga premtimet e pambajtura. Pavarësisht vështirësive të sjella nga ky stil qeverisjeje, shtrohet pyetja se si ka mundësi që qytetarët kanë heshtur përballë tyre. Janë kujtuar premtimet e bujshme elektorale të kaluara, si ai për Aeroportin e Kukësit që do të punësonte mijëra vetë e që sot shërben si kullotë për bagëtitë, apo projekte të tjera të mëdha si Marina e Durrësit dhe autostrada Milot-Balldre, të cilat kanë mbetur vetëm në letër pas shumë viteve. Premtimet për shëndetësi falas dhe modernizim të arsimit të lartë gjithashtu kanë përfunduar në zhgënjime, ku si pasojë e largimit masiv, numri i studentëve ka rënë ndjeshëm nga 150 mijë në rreth 90 mijë, ndërkohë që përgjegjësia për këtë situatë u adresohet sërish studentëve që protestojnë. Faji, nga një perspektivë kritike, nuk qëndron vetëm tek ai që premton, por edhe te besimi i verbër që qytetarët kanë treguar ndër vite, duke i dhënë mandatin pas mandati. Politikanët që premtojnë pa mbajtur fjalën nuk do të arrinin kurrë në pushtet po të mos gjenin mbështetjen e një pjese të elektoratit. Kjo ka sjellë një qasje ku forca dhe lidhjet e errëta shpesh mbizotërojnë mbi logjikën dhe meritokracinë, duke depërtuar thellë në institucione. Edhe e kaluara politike dhe menaxhimi në krye të Bashkisë së Tiranës kanë qenë në fokus të kritikave të hershme nga figura të ndryshme politike, të cilat megjithatë nuk e ndalën ngritjen e tij në krye të qeverisë qendrore, ku janë administruar miliarda euro taksa të qytetarëve. Në fund, ambicia e tepruar për pushtet, lavdi dhe histori e drejtuesve nuk është vetëm një tipar personal i kryeministrit, por përfaqëson edhe një ves më të gjerë të shoqërisë, ku egoja dhe dëshira për prestigj shpesh vendosen para interesit të përbashkët. Për pasojë, vendi ka prodhuar dhe zgjedhur përfaqësues që pasqyrojnë pikërisht këto dobësi kolektive.