Tensioni në Tiranë, thirrje nga Zvicra: Shqipëria u përket qytetarëve, dhuna duhet t'i hapë rrugë dialogut

Ngjarjet e fundit në kryeqytet dhe mbarë vendin kanë sjellë një valë të thellë shqetësimi, sidomos për diasporën që e mban gjithmonë atdheun në zemër. Pamjet e përleshjeve mes forcave të rendit dhe protestuesve, aktet e shkatërrimit dhe klima e frikës kërkojnë një kthesë të menjëhershme drejt arsyes, përgjegjësisë dhe tryezës së dialogut. Si dikush që jeton në Zvicër, me një të shkuar si student në Tiranë dhe si mbështetës i paqes e dinjitetit njerëzor, ndiej detyrimin moral të adresoj këtë situatë kritike. Vendi ynë nuk e meriton spiranten e dhunës. Zëri i brezit të ri dhe i qytetarëve nuk duhet të mbetet pa u dëgjuar, ndërsa prindërit nuk duhet të jetojnë me ankthin e sigurisë së fëmijëve të tyre pas çdo tubimi. Largësia gjeografike nga Zvicra nuk e zbeh dhimbjen për këto zhvillime. Për shumë prej nesh, Tirana nuk është thjesht kryeqyteti, por një kapitull i rëndësishëm i formimit personal, kujtimeve dhe ëndrrave për të nesërmen. Pikërisht për këtë arsye, pamja e rrugëve të përfshira nga tensioni na thërret për qetësi dhe pjekuri, duke mos lejuar që zemërimi të komprometojë të ardhmen dhe lirinë e shoqërisë. Studentët përbëjnë shtyllën kurrizore dhe potencialin më të madh për zhvillimin e vendit. Energjia, dija dhe kërkesa e tyre për llogaridhënie janë tregues të një shoqërie që kërkon ndryshim rrënjësor ndaj problemeve ekzistuese. Kur të rinjtë ngrenë shqetësime legjitime për tarifat e arsimit, fenomenin e korrupsionit apo mungesën e besimit ndaj institucioneve, shteti ka detyrimin t'i trajtojë ato me serizozitet. Demokracia ushqehet nga dëgjimi i qytetarëve dhe jo nga shpërfillja e tyre. Ekzekutivi duhet të pranojë se tubimet paqësore përbëjnë një e drejtë themelore, ndërsa kritika publike nuk përbën kërcënim për shtetin, por një mundësi reale për vetëkorrigjim institucional dhe përmirësim të qeverisjes. Mbështetja e pakushtëzuar për kauzën e studentëve dhe të drejtën e tyre për transparencë, drejtësi dhe përgjegjshmëri nuk nënkupton kurrsesi tolerim të akteve të dhunës. Veprimet vandale, dëmtimi i pronës publike dhe private apo sulmet nuk i shërbejnë zgjidhjes së krizës së arsimit dhe as luftës kundër korrupsionit. Përkundrazi, ato rrezikojnë të thellojnë pakënaqësitë dhe të dëmtojnë vetë qytetarët që kërkojnë reformim. Rruga e vetme e duhur mbetet ballafaqimi i argumenteve përmes organizimit qytetar, ndërsa institucionet duhet të përgjigjen me transparencë maksimale dhe vendime konkrete. Çdo aktor politik, pavarësisht ngjyrimeve partiake, duhet ta kuptojë qartë se pushteti përfaqëson një detyrim të përkohshëm ndaj shoqërisë dhe jo një pronësi personale. Qeveritë ndryshojnë, por Shqipëria mbetet e përjetshme, ndaj asnjë zyrtar publik nuk duhet të harrojë se autoriteti i tij buron drejtpërdrejt nga vullneti i qytetarëve.