Vizioni i ri i lirisë: Pse neokomunizmi premton emancipimin e plotë njerëzor

Njerëzimi mbart njërën anë si qenie shoqërore, të lidhura përmes bashkëjetesës dhe varësisë reciproke për mbijetesë, dhe anën tjetër si qenie natyrore që mbështeten në një ekosistem universal që i takon gjithsecilit. Qasja ndaj kushteve materiale të ekzistencës individuale kalon gjithmonë përmes prizmit të marrëdhënieve sociale, çka nënkupton se bëhet fjalë për një dimension thellësisht politik. Për rrjedhojë, liria e vërtetë nuk përkufizohet thjesht si mungesë e kontrollit të komunitetit mbi individin, por përfshin domosdoshmërisht fuqinë e qytetarëve për të marrë pjesë aktive në proceset politike që përcaktojnë lidhjen e tyre me burimet jetësore. Me fjalë të tjera, njerëzit janë nga natyra qenie politike, emancipimi i të cilëve mund të arrihet dhe të mbrohet vetëm përmes vetëvendosjes kolektive, e njohur ndryshe si demokraci. Komunizmi i ri demokratik shfaqet si aspirata për ta trajtuar këtë ideal demokratik me seriozitetin më të lartë, duke mishëruar një vizion të qartë për lirinë. Siç ka theksuar edhe Ellen Meiksins Wood, demokracia duhet të rimendohet jo vetëm si një kategori thjesht politike, por edhe si një mekanizëm ekonomik dhe rregullator që i jep drejtim zhvillimit të ekonomisë. Ky neokomunizm demokratik nuk mbart ndonjë recetë dogmatike apo ide të ngurtë rreth të ashtuquajturës jetë ideale. Ai nuk përfaqëson një stil të caktuar jetese, as një fantazi ku çdo detaj i ekzistencës së individit shndërrohet në objekt të vendimmarrjes politike, dhe aq më pak nuk është një kult i komunitetit të idealizuar, i komunave apo i kulturës 'bëje vetë'. Përkundrazi, ky koncept përbën një përpjekje konkrete për të ngritur institucione që garantojnë shkallën më të lartë të mundshme të lirisë individuale dhe të kontrollit demokratik mbi ato fusha të jetës që ndahen në mënyrë të pashmangshme me pjesëtarët e tjerë të shoqërisë. Neokomunizmi është po aq i përshtatshëm për njerëzit introvertë dhe vetmitarë, sa ç'është edhe për kolektivistët entuziastë. Në këtë pikë, lind natyrshëm pyetja se si do të dukej realisht një jetë e organizuar nën këtë sistem. Së pari, një shoqëri e tillë do të dallohej për liri, mungesë të strukturave klasore, mungesë të udhëheqësve individualë autoritarë dhe prani të një larmie të gjerë opsionesh. Komunizmi i ri demokratik do t'i dhuronte secilit mundësinë reale për ta formësuar jetën e vet sipas dëshirave personale. Sistemi neokomunist do të ishte sinonim i vendimmarrjes së mirëfilltë demokratike, orarit të reduktuar të punës, kushteve më të mira të banimit, ushqimit cilësor dhe një biosfere të qëndrueshme. Mbi të gjitha, ai do të ofronte diçka që kapitalizmi nuk e ka garantuar kurrë dhe nuk do të mund ta sigurojë dot: sigurinë ekonomike. Nën rendin kapitalist, askush nuk është i mbrojtur nga rreziku i papritur i papunësisë, inflacionit apo krizave që mund të tronditin themelet e jetës, ndërsa në sistemin komunist askush nuk do të ketë frikë se do t'i mohohet qasja te nevojat elementare. Shkurtimisht, jeta në këtë model do të jetë e lirë, e siguruar dhe e begatë për të gjithë. Thelbi parësor i komunizmit të ri demokratik do të mbetet përkujdesja për lumturinë njerëzore, eliminimi i ngarkesave depresive që prodhon demokracia kapitaliste dhe sigurimi i lirisë së pakushtëzuar për çdo individ, larg çdo ndikimi diktues nga jashtë.