Prapaskenat e zgjedhjes së presidentes: Si ndryshuan ekuilibrat politikë pas kundërshtimit të gjashtë deputetëve të LDK-së

Pas zgjedhjes së Justina Shiroka-Pulës në postin e gazetares së parë të shtetit (presidentes), deputetja Hykmete Bajrami solli në vëmendje qëndrimin e saj të mëparshëm se “gjashtë deputetë të LDK-së nuk e çojnë vendin në zgjedhje”. Ndonëse në fund Kosova vërtet nuk shkoi drejt një procesi të jashtëzakonshëm zgjedhor, rruga që çoi deri te zgjedhja e shefes së re të shtetit ishte krejtësisht e ndryshme nga pakti fillestar Kurti–Abdixhiku. Pas rrëzimit të kandidaturës së Bekim Sejdiut, Partia Demokratike e Kosovës u shndërrua në faktorin kyç, ndërsa Ligji për Gjykatën Speciale u bë pjesë e pazarit politik, duke lënë përfundimisht jashtë këtij kompromisi LDK-së, e cila e kishte kundërshtuar hapur këtë nismë. Me të përfunduar procesi i votimit për presidenten e re, Bajrami riafirmoi qëndrimin e saj përmes një deklarate publike, duke kujtuar fjalët se gjashtë votat e partisë së saj nuk do ta dërgonin vendin në ngërç institucional. Ndonëse nga pikëpamja formale rezultati i dha të drejtë këtij parashikimi, pyetja thelbësore mbetet se çfarë ndodhi në prapaskenë dhe si ndryshuan dinamikat politike pasi ky grup deputetësh refuzoi emrin e Bekim Sejdiut. Në zanafillë, formula e parë e bashkëpunimit ishte ndërtuar ndërmjet kryeministrit Albin Kurti dhe liderit të LDK-së, Lumir Abdixhiku. Bekim Sejdiu ishte zgjedhur si figura konsensuale rreth të cilës Lëvizja Vetëvendosje dhe Lidhja Demokratike e Kosovës synonin të siguronin shumicën parlamentare. Megjithatë, një bllok prej gjashtë deputetësh të LDK-së, i përbërë nga Hykmete Bajrami, Avdullah Hoti, Arben Gashi, Armend Zemaj, Kujtim Shala dhe Janina Ymeri, dolën hapur kundër, duke refuzuar mbështetjen për këtë kandidaturë. Vetë kryetari Abdixhiku pati paralajmëruar në atë kohë se po humbej një mundësi e artë dhe se shteti po rrezikonte zgjedhje të parakohshme. Ky ishte një vendim thelbësisht politik i deputetëve në fjalë, motivet e të cilëve mund të lidheshin me bindjen se profili i Sejdiut nuk ishte i duhuri ose se marrëveshja nuk garantonte peshën e duhur politike për LDK-së. Sidoqoftë, me rrëzimin e kësaj formule, skena politike u detyrua të kërkonte një arkitekturë të re numrash. Këtu ndryshoi rrënjësisht balanca e forcave në Kuvend, pasi PDK-ja e kishte kushtëzuar çdo marrëveshje presidenciale me miratimin paraprak të ndryshimeve ligjore për Dhomat e Specializuara. Dhe skenari u realizua pikërisht sipas kësaj kërkese. Akomodimi i minutës së fundit ndërmjet partisë në pushtet dhe PDK-së mundësoi jo vetëm kalimin e ndryshimeve për Specialen, por edhe zgjedhjen e Justina Shiroka-Pulës në krye të shtetit me 81 vota pro, një zhvillim ky i pasqyruar gjërësisht edhe nga agjencitë ndërkombëtare të lajmeve. Në këtë mënyrë, pas dështimit të formulës fillormete mes VV-së dhe LDK-së, PDK-ja mori një rol vendimtar që nuk e kishte në fillim të procesit. Kjo krijon një paradoks të madh politik, duke pasur parasysh se LDK-ja ishte ndër kundërshtaret më të zëshme të ndryshimeve për Specialen, duke publikuar madje reagime kritike vetëm pak ditë para paktit final. Ndonëse nuk mund të konfirmohet me saktësi se çfarë do të ndodhte sikur kandidatura e Sejdiut të kishte kaluar, është e qartë se ngërçi i krijuar nga gjashtet e LDK-së forcoi pikërisht atë politike që e kishte bërë Specialen kusht të panegociueshëm për bashkëpunim.