Analizë e ashpër: Pse rezoluta shtatëpikëshe e PDK-së ndaj Dhomave të Specializuara nuk ka peshë juridike

Pika e parë e rezolutës së Partisë Demokratike të Kosovës parashikon se „Kuvendi shpreh shqetësim.“ Mirëpo, instanca e drejtësisë nuk udhëhiqet nga shqetësimet politike, por mbështetet ekskluzivisht te provat, akuzat dhe korniza ligjore. Vetë Kuvendi i Kosovës është arkitekti i kësaj gjykate, e cila tashmë ka prodhuar procese dhe pasoja juridike. Si rrjedhojë, edhe pse legjislativi mund të manifestojë shqetësim, kjo nuk ka fuqi për të modifikuar provat apo vendimet e dhëna. Sa i përket pikës së dytë, ku thuhet se „Kuvendi e konsideron të papranueshëm përfundimin për ekzistencën e një qëllimi kriminal të përbashkët“, reagimi institucional mbetet thjesht deklarativ. Kuvendi nuk gëzon kompetenca për të zhbërë një konstatim gjyqësor, pasi kjo e drejtë i takon ekskluzivisht Gjykatës së Apelit. Kjo është struktura që vetë politika e ka miratuar dhe firmosur dikur. Lidhur me pikën e tretë, e cila kërkon nga institucionet e vendit që të angazhohen për mbrojtjen e të vërtetës historike dhe të ndërtojnë një strategji të përbashkët juridike, institucionet e larta nuk mund të ushtrojnë rolin e avokatit mbrojtës. Kuvendi dhe Qeveria nuk zotërojnë as prova dhe as dëshmitarë, pasi këto elemente janë nën juridiksionin e gjykatës. Strategjia juridike ndërtohet dhe zbatohet vetëm nga avokatët mbrojtës, një e drejtë që ekzekutivi dhe legjislativi nuk e kanë, bazuar pikërisht në atë që vetë politika ka votuar më parë. Për të ilustruar kufijtë e pushtetit qeveritar ndaj organeve të pavarura të drejtësisë, mjaftojnë dy raste të afërta në vend. Së pari, Gjykata e Posaçme në Hagë gëzon të njëjtën pavarësi funksionale si Gjykata e Apelit në Kosovë. Çfarë veprimesh ndërmori Kuvendi apo Qeveria kur kjo gjykatë shpalli të pafajshëm dhjetë persona të përfshirë në skandalin e veteranëve të rrejshëm? Përgjigja qëndron te fakti se drejtësia është e pavarur. Shembulli i dytë lidhet me pasivitetin e Kuvendit dhe Qeverisë përballë Prokurorisë së Kosovës, e cila ka lënë pa shqyrtuar mbi 250 kallëzime penale të dorëzuara nga 11 ministri të ndryshme. Pse nuk u dërgua një mesazh i qartë drejt aleatëve ndërkombëtarë se vendi dëshiron shtet ligjor, apo pse nuk pati reagime ndaj Këshillit Prokurorial dhe atij Gjyqësor që paguhen pa kryer mbikëqyrjen e duhur? Mungesa e këtyre reagimeve dëshmon se mungon vullneti i vërtetë për shtet ligjor, arsye kjo pse u formuan dhomat e specializuara në Hagë, të cilat funksionojnë me staf ndërkombëtar dhe avokatë të huaj që shpesh nuk njohin as terrenin apo emrat vendorë. Pika e katër, e cila rikujton se ish-Jugosllavia ishte pjesë e një ndërmarrjeje të përbashkët kriminale, nuk përbën risi për gjykatën, e cila tashmë e di këtë fakt, ndërkohë që politika nuk e ka autorizuar atë instancë të merret me ish-federatën. Në pikën e pestë, ku kërkohet që Dhomat e Specializuara të respektojnë mandatin në përputhje me vullnetin e Kuvendit, vërehet një qasje e vonuar. Nëse pretendohej shkelje e mandatit, argumentet juridike duheshin paraqitur para se të jepej aktvendimi dhe jo tani, përmes thirrjeve të përgjithshme që nuk prodhojnë efekt ligjor përballë një trupe që vepron sipas autorizimit të marrë. Pika e gjashtë thekson se Kuvendi kundërshton çdo përpjekje për përmbysjen e të vërtetës historike. Megjithatë, gjykata nuk merret me histori, por me përgjegjësinë penale individuale të të akuzuarve, duke u bazuar te provat dhe dëshmitarët. Kjo qasje ekziston pikërisht sepse vetë Kuvendi e ka autorizuar këtë format, duke i dhënë mundësi gjykatës të dëgjojë dëshmitarë e të shqyrtojë prova, proces në të cilin legjislativi nuk ka kontribuar me asnjë provë materiale.