Aktuale
Rrëfimi prekës nga Struga: Si u bëra ura e fjalëve mes krushqve zviceranë dhe familjes sime
Reklamë e Sponsorizuar
Quhem Bedri, jam 71 vjeç dhe dymbëdhjetë vite të rinisë i kam kaluar duke punuar në turnet e natës në një fabrikë kimike në Ludwigshafen. Kur nipi im solli nga Bazeli të fejuarën dhe prindërit e saj për vizitë në Strugë, në shtëpi u mor vesh qartë një gjë: çdo bisedë në atë tryezë do të duhej të kalonte përmes meje. Isha i bindur se gjermanishtja ime e dikurshme do ta shpëtonte mbrëmjen, por nuk e dija se para se të mbyllej ajo ditë do të mbetesha pa fjalë në të dyja gjuhët.
Gjermanishtja ime mban erë klori dhe gome të djegur. E pata mësuar mes viteve 1979 dhe 1991, mes tubave, kazanëve dhe zhurmës, duke bashkëbiseduar me punëtorë turq, italianë, grekë, si dhe me një përgjegjës turni që quhej Herr Becker. Ai më fliste me kujdes e ngadalë, sikur t'i fliste një fëmije, dhe nuk qeshi kurrë kur unë bëja gabime, ndryshe nga të tjerët.
Në muajin e dytë të punës, në mensë, desha t'i thoja kuzhinieres se gjella ishte tepër e nxehtë, por ngatërrova fjalët dhe i thashë diçka që nuk e përsëris dot as sot. Salla shpërtheu në të qeshura. Unë mbeta me tabakanë në dorë, i skuqur gjer në veshë, dhe atë natë, në shtratin e ngushtë të barakës, i premtova vetes se askush nuk do të qeshte më kurrë me mua në gjuhën e tyre. Kështu, nisi të mësoja fjalorin faqe pas faqeje, si një nxënës i zellshëm.
Kur u ktheva në Strugë, gjermanishtja m'u duk si një kostum dasme: e ruaja në dollap, e nxirrja rrallë dhe mburresha me të më shumë sesa e përdorja në realitet. Gjatë verës, kur ndonjë turist gjerman humbiste rrugën pranë Drinit, unë i tregoja drejtimin, pastaj historinë e qytetit dhe në fund historinë time, aq sa disa prej tyre largoheshin pa e gjetur fare hotelin.
Edoni, nipi im dhe djali i djalit tim Burimit, kishte shkuar në Bazel në vitin 2018 për studime. Sot ai punon si laborant dhe flet gjermanisht rrjedhshëm, me atë theks zviceran që mua më duket sikur kalon nëpër një mulli kafeje. Para tre vjetësh ai na foli për Corinne-n. Gruaja ime, Sevdia, i bëri tri pyetje menjëherë: a është e jona, a është e hollë dhe a di të gatuajë? "E jona nuk është," ishte përgjigja e Edonit, "ndërsa të tjerat do t'i shihni vetë."
Këtë vjeshtë ata vendosën të fejohen, dhe prindërit e Corinne-s, Urs dhe Regula, kërkuan nga afër vendin prej nga vinte dhëndri. Data u caktua për të shtunën e kaluar. Burimi, i cili nga gjermanishtja di vetëm fjalët "danke" dhe "Autobahn", më shikoi me sy lutës e më tha: "Babë, fol ti, se ne vetëm do të buzëqeshim." U pajtova me këtë detyrë ende pa e mbaruar ai fjalën.
Sevdia u angazhua duke gatuar për tri ditë rresht: pite me presh, japrakë, krap në tavë dhe një tepsi të madhe me bakllava që do t'i mjaftonte një dasme të vogël. Ndërkohë, Burimi po lyente portën e oborrit, pavarësisht se ishte nëntor. Vetëm Lindita, nusja jonë dhe mësuese e klasës së parë, qëndronte e qetë. Ajo që zakonisht dridhet kur i vjen ndonjë inspektor në klasë, atë javë lëvizte nëpër shtëpi e qetë si sipërfaqja e liqenit në një mëngjes pa erë.
Edoni i priti në aeroportin e Shkupit dhe ata mbërritën kur tashmë kishte rënë terri. Corinne zbriti e para nga vetura: e gjatë, me flokë të verdhë të lidhur dhe një triko të gjelbër që i rrinte pak e gjerë. Në prag të derës, pa e urdhëruar kush, ajo i hoqi këpucët, i vendosi bukur pranë njëra-tjetrës dhe tha qartë: "Mirëmbrëma." E kuptova se Edoni e kishte stërvitur mirë dhe u ndjeva krenar për nipin tim.
Urs ishte një burrë i fuqishëm, me duar të gjera si lopata. Ai më tha një përshëndetje që nisi me "Grüezi" dhe mbaroi me diçka që nuk e kapja dot. I u përgjigja me kujdes duke përdorur gjermanishten e dikurshme të Becker-it: "Mirë se erdhët. Shtëpia jonë është shtëpia juaj." Ai u ndal për një çast dhe më pas kaloi edhe vetë në gjermanishten standarde të librave. E ndjeva se e kisha fituar raundin e parë.
Ndërkohë, Regula i dorëzoi Sevdisë një kuti me çokollata dhe një zile të vogël bronzi.
Reklamë e Sponsorizuar
Ky artikull është përgatitur dhe verifikuar nga redaksia e Lajmet e Reja. Të gjitha të drejtat janë të rezervuara.
Reklamë e Sponsorizuar
Shpërndaj këtë lajm: