Pse të miturit ndihen më të qetë pranë gjyshërve sesa me prindërit? Ekspertët shpjegojnë arsyet

Shpeshherë vërehet se fëmijët shfaqen shumë më të çliruar dhe gjejnë një qetësi më të madhe në shoqërinë e gjyshërve të tyre, krahasuar me kohën që kalojnë me prindërit. Sipas psikologes së fëmijëve, Carmen Botello Fuenteseca, kjo dukuri nuk tregon aspak se vogëlushët i duan më pak prindërit e tyre. Përkundrazi, ky është thjesht rezultati i një dinamike më të ngadaltë ditore dhe e faktit se gjyshërit nuk mbajnë barrën e vendosjes së rregullave të përditshme. Botello Fuenteseca, e cila ushtron profesionin e saj si psikologe për fëmijë dhe adoleshentë në Qendrën e Psikologjisë Crea Sentido në Spanjë, i ka trajtuar këto detaje gjatë një bisede për revistën HELLO!. Puna e saj mbështetet plotësisht në qasjen e njohur si "Rrethi i Sigurisë". Në këtë kuadër teorik, të rriturit shërbejnë si "duart" që përbëjnë një bazë të besueshme për fëmijën që të eksplorojë mjedisin përreth, si dhe një strehë të sigurt kur atij i duhet ngushëllim. Sipas shpjegimit të saj, në jetën e përditshme prindërit janë duart parësore, pasi ata mbajnë përgjegjësinë për edukimin, vendosjen e kufijve dhe mbrojtjen e fëmijës. Ndërkohë, gjyshërit përfaqësojnë një palë duar shtesë që pasurojnë rrjetën mbështetëse të të miturit. Duke qenë se ata nuk ndiejnë presionin e detyrave prindërore të çdo dite, marrëdhënia e tyre me nipërit dhe mbesat bazohet kryesisht te loja, argëtimi dhe butësia. Një ritëm më i ngadaltë ka një ndikim të drejtpërdrejtë qetësues te fëmija. Fuenteseca thekson se shpejtësia me të cilën jetojnë të rriturit ndikon menjëherë në sistemin nervor të fëmijëve. Kur nëna dhe babai jetojnë nën stresin e kohës, me agjenda të ngarkuara dhe nxitim të vazhdueshëm, amigdala e fëmijës – pjesa e trurit e specializuar në dallimin e rrezikut – e kap këtë gjendje. Një i rritur i stresuar përcjell pavetëdijshëm sinjale alarmi, çka e vështirëson qetësimin e të miturit. Nga ana tjetër, gjyshërit priren të kenë një ritëm jetese më të qetë dhe mund t'i kushtojnë fëmijës vëmendje të plotë e të pandërprerë. Sipas psikologes, ky ritëm më i qetë çaktivizon alarmin në tru dhe i jep hapësirë korteksit prefrontal, i cili është përgjegjës për mendimin racional, qetësimin dhe përpunimin e emocioneve. Ndërsa prindërit duhet vazhdimisht të ruajnë një ekuilibër të vështirë mes dashurisë dhe disiplinës, gjyshërit mund t'i ofrojnë fëmijës përkushtim të pakushtëzuar. Pranë tyre, fëmija e ka të qartë se nuk do të gjykohet për asnjë nga emocionet që shpreh. Me hyrjen në moshën e adoleshencës, ky funksion ndryshon natyrshëm. Të rinjtë tentojnë të shkëputen pjesërisht nga prindërit për të fituar pavarësi, gjë që shpesh shoqërohet me tensione dhe debate rreth rregullave të shtëpisë. Në këto raste, gjyshërit kthehen në një spirancë të fortë emocionale, pikërisht sepse nuk janë ata që kujdesen për zbatimin e rregullave. Megjithatë, probleme mund të shfaqen kur gjyshërit shkelin rregullat e vendosura nga prindërit ose tregohen tepër mbrojtës. Fuenteseca vëren se fëmijët e dallojnë menjëherë një tension të tillë, pasi për qetësinë e tyre emocionale u duhet qëndrueshmëri. Çdo konflikt lidhur me rregullat zbeh kufijtë dhe dobëson autoritetin prindëror. Për këtë arsye, ajo u sugjeron gjyshërve të pranojnë se fjalën e fundit në edukim e kanë prindërit, ndërsa roli i tyre kryesor mbetet mbështetja e jo kundërshtimi i tyre në çdo situatë. Lidhur me prindërit që mund të ndiejnë xhelozi kur shohin se fëmija e tyre lidhet më shumë emocionalisht me gjyshërit, psikologia siguron se kjo është një ndojëje plotësisht normale dhe nuk përbën aspak dëshmi të një prindërimi të dobët. Ajo rekomandon që kjo lidhje të mos shihet si garë, por të inkurajohet, sepse besimi i fituar te gjyshërit nuk e pakeson dashurinë për prindërit, por e plotëson atë. Së fundmi, ekspertja këshillon që të rriturit të shmangin përfshirjen e fëmijëve në konfliktet e tyre dhe të flasin gjithmonë me respekt për gjyshërit brenda mjedisit familjar.