Rrëfimi prekës i tetovarit: Dashuria e madhe me vajzën e lindur në Cyrih dhe sfida e jetës mes dy botëve

Quhem Gëzim, jam 34 vjeç dhe vij nga qyteti i Tetovës. Që nga fëmijëria ime, rutina ime ditore nis në orën katër të mëngjesit, brenda furrës tradicionale që im atë e themeloi para tri dekadave, pranë Çarshisë. Aroma e miellit, ujit, kripës dhe mayasë, nxehtësia e furrës dhe zëri i babait që numëronte me kujdes tepsitë, përbëjnë peizazhin e jetës sime të përditshme. Ndërkohë që shumica e miqve të fëmijërisë zgjodhën të emigronin drejt Zvicrës, Gjermanisë apo Austrisë, unë vendosa të qëndroj. Këtë e bëra jo nga mungesa e mundësive, por sepse e dashuroja rolin e njeriut që i dhuron qytetit të tij produktin e parë të çdo dite të re. Ishte një mëngjes i muajit gusht, pak pas orës pesë, kur zilja e hyrjes prishi qetësinë e zakonshme të furrës. Aty hyri një vajzë e re, e veshur me atlete të bardha, me flokët e lidhur shpejt dhe një telefon në dorë, e cila dukej qartë se nuk kishte mbyllur sy gjatë gjithë natës. E vështrova me një lloj kureshtjeje. Ajo i hodhi një vështrim vitrinës, buzëqeshi lehtë me veten dhe porositi: “Kifle. Ato, aty. Edhe dy bukë për gjyshen.” Ajo komunikoi në gjuhën shqipe, por me atë intonacion karakteristik të fëmijëve të rritur në diasporë, një përzierje mes Tetovës dhe vendit ku jetonte. Emri i saj ishte Lea dhe kishte lindur në Cyrih, ku familja e saj ishte vendosur para se ajo të vinte në jetë. Çdo muaj gusht, ajo kthehej pranë gjyshes së saj, në një fshat kodrinor mbi qytet. Të nesërmen, ajo u shfaq sërish. E njëjta gjë u përsërit edhe në ditën e pasardhëse. Në ditën e katërt të ardhjes së saj, kur ajo hapi derën, kiflet e saj ishin tashmë të përgatitura dhe të futura në qese. “Furrxhiu i mirë i njeh mysafirët,” i thashë me sportivitet. “Unë s’jam mysafire. Jam prej këtu,” m'u përgjigj ajo. Bindja me të cilën e tha këtë fjali ishte aq e fortë, sa nuk mbeta pa fjalë dhe nuk kundërshtova. Në vazhdim, nisëm të takoheshim gjatë orëve të mbrëmjes, kur unë zgjohesha nga gjumërat e shkurtra të pasdites, ndërsa ajo kthehej nga ahengjet dhe dasmat e familjarëve tanë. Bënim shëtitje pranë Xhamisë së Larme dhe pinim çaj në vendet ku pronarët më kishin njohur që fëmijë. Ajo më drejtonte pyetje të panumërta: pse të gjithë njerëzit njiheshin mes vete, pse askush nuk ishte në nxitim, dhe mbi të gjitha, pse unë kisha refuzuar të ikja si gjithë të tjerët. “Sepse këtu jam unë,” i thashë në një nga ato çaste. “Unë ende s’e di saktësisht se ku jam unë,” u përgjigj ajo me një ndjesi reflektimi. Natën e fundit para largimit të saj, vendosëm të ngjiteshim me makinë drejt Kodrës së Diellit. Megjithëse ishte gusht, lartësia na solli një erë të ftohtë mali, ndaj i huazova xhaketën time. Qëndruam për një kohë të gjatë duke vëzhguar dritat e qytetit që ndriçonin në luginë. “Kur të kthehem në Cyrih, e gjithë kjo do të më duket si një ëndërr,” u shpreh ajo. Ajo tentoi ta kalonte me shaka, por unë e kisha kuptuar peshën e vërtetë të fjalëve të saj. Ajo u afrua dhe më dhuroi një puthje. Edhe pse duart i kishte të akullta nga i ftohti i malit, buzët i kishte të ngrohta. Për një periudhë prej një viti e gjysmë, lidhja jonë u zhvillua përmes ekraneve dixhitale. Jetonim në të njëjtin meridian kohor, por në ritme krejtësisht të ndryshme. Unë zgjohesha kur ajo sapo kishte mbyllur sytë për të fjetur, ndërsa ajo dilte me shoqërinë e saj në momentet kur unë duhet të shtrihesha për të fjetur. Shpesh, komunikimi ynë reduktohej vetëm në ato pak minuta të çmuara mes alarmit tim dhe ëndrrave të saj. Ajo zgjodhi të vinte për festat e Vitit të Ri, ndërsa unë udhëtova drejt Cyrihit gjatë stinës së pranverës. Cyrihu më la mbresë për pastërtinë, qetësinë dhe saktësinë e tij ekstreme. Trenat lëviznin me saktësi sekondash dhe qytetarët flisnin me zë të ulët. Lea më udhëhoqi nëpër rrugët e qytetit me një krenari të dukshme, duke më dëshmuar se ajo ishte shtëpia e saj e vërtetë. Miqtë e saj komunikonin në gjermanishten zvicerane dhe kalonin në anglisht sa herë që më drejtoheshin mua. Unë kuptoja vetëm pjesërisht dhe shpesh buzëqeshja në momente të papërshtatshme. Për herë të parë në jetën time, u ndjeva si një copë buke e lënë harruar jashtë tepsisë. Gjatë një darke të shtruar në shtëpinë e prindërve të saj, babai i Leas u tregua jashtëzakonisht i sjellshëm dhe mikpritës. Megjithatë, në një moment, teksa më mbushte gotën, më drejtoi pyetjen fatlume: “E çka ke me punu këtu, more bir?” Kjo pyetje nuk erdhi nga ndonjë keqdashje, por ishte thjesht brenga e çdo prindi në mërgim që shikon djalin e ulur në tavolinën e tij. Unë nuk kisha asnjë përgjigje për t'i dhënë. Pas kthimit tim në Tetovë, vura re se babai kishte nisur të ulej më shpesh mes dy tepsive të furrës, pasi duart nuk i shërbenin më me të njëjtin shpejtësi. Pa folur shumë, ai thjesht ma dorëzoi çelësin e furrës. Ajo vjeshtë solli edhe bisedën vendimtare me Lean përmes një video-thirrjeje, ku ajo m'u drejtua hapur: “Eja këtu. Mëson gjermanishten, punon në një furrë dhe pas disa vitesh mund të hapësh biznesin tënd. Do të të ndihmoj unë.” “Po ti?”, ia ktheva me pyetje. “A do të vije ti ndonjëherë të jetosh në Tetovë?” Ajo qeshi lehtë, por pasi pa shprehjen e fytyrës sime, e kuptoi se nuk po bëja aspak shaka.