Anatomia e hidhërimit: Si transformohet pesimizmi personal në një barrë për mjedisin rrethues

Përvoja e hidhërimit ka fuqinë t'i largojë individët nga shoqëria, të transformojë perceptimin e tyre mbi realitetin dhe, me kalimin e kohës, të riformësojë vetë personalitetin. Personat e përfshirë nga kjo ndjenjë priren ta gjykojnë botën përmes një optike të errët, ku padrejtësitë, dështimet dhe pakënaqësitë bëhen dominante. Megjithatë, ky cikël nuk është i pandryshueshëm. Edhe pse transformimi kërkon kohë dhe përpjekje, ai mbetet plotësisht i arritshëm. Përjetimi i realitetit përmes prizmës së pakënaqësisë së përhershme krijon një realitet ku çdo ngjarje shërben si dëshmi e padrejtësisë dhe dështimit. Shpeshherë, individi kërkon te të tjerët aprovimin e kësaj lloj lëndje, duke e pasur gjithnjë e më të vështirë të dallojë shtigjet e mundshme të ndryshimit. Në pamje të parë duket sikur sjelljet kritike dhe ankesat e vazhdueshme i sjellin kënaqësi, por në thelb kjo fsheh një individ të palumtur, i cili gjendet i paaftë për të dalë nga bota e tij negative. Kjo gjendje shpesh shndërrohet në një spirancë psikologjike që mban njeriun të lidhur pas së shkuarës dhe zhgënjimeve të dikurshme. Plagët e vjetra kthehen në lentet kryesore përmes të cilave interpretohet e tashmja, duke krijuar një ndjenjë të mungesës së kontrollit dhe një qasje fataliste. Për këtë arsye, sjellja e tyre nuk duhet gjykuar thjesht si një e metë e karakterit, por si një thirrje e heshtur për mbështetje emocionale. Rrënjët e këtij hidhërimi shpesh e kanë zanafillën që në fëmijëri. Asnjë njeri nuk vjen në jetë me një shpirt të mbushur me cinizëm; kjo gjendje ndërtohet ngadalë përmes marrëdhënieve të ngurta, mungesës së komunikimit dhe refuzimeve të njëpasnjëshme. Mungesa e ngrohtësisë familjare ndikon drejtpërdrejt te mënyra se si njeriu përballet me zhgënjimet. Kur dështimet grumbullohen pa u përpunuar si duhet, ato prodhojnë mosbesim, zemërim dhe izolim shoqëror. Psikoterapisti i njohur Paul Watzlawick e ka përmbledhur këtë dukuri me fjalët: “Kushdo mund të jetojë një jetë të hidhur, por ta bësh jetën tënde të hidhur me dashje është një art që mund të mësohet.” Nuk duhet anashkaluar kurrsesi fakti se pas apatisë dhe pesimizmit të shfaqur mund të fshihet një vuajtje shpirtërore shumë më e thellë. Etiketimi i menjëhershëm i këtyre njerëzve si të “toksikë” shpesh na pengon të shohim historinë e dhimbshme që qëndron në prapaskenë të sjelljes së tyre.