Reflektim mbi protestën studentore të 13 tetorit 2026: Kur dhuna shtetërore tejkalon kufijtë e profesionalizmit

Përsiatjet rreth vargjeve të fuqishme të Migjenit më erdhën ndërmend në mënyrë të natyrshme ndërsa po ndiqja zhvillimet e protestës studentore të së martës, 13 tetor 2026. Pamjet që pushtuan ekranet televizive shfaqën një përplasje dramatike mes të rinjve të guximshëm, të cilëve do të doja t'u ofroja një përqafim prindi, dhe forcave të rendit, të cilët janë gjithashtu djem nënash në krye të detyrës, që askush nuk do të dëshironte t'i shihte në një situatë të tillë. Unë kam qenë dhe mbetem i palëkundur kundër çdo forme dhunës. Ndjeva një dhimbje të thellë si për protestuesit që u dhunuan në mënyrë çnjerëzore, ashtu edhe për efektivët e policisë që u qlluan me gurë e sende të forta. Megjithatë, duhet theksuar se simetria e dhunës nuk mund ta përligjë kurrsesi reagimin e policisë. Arsyet janë të qarta: palët nuk kanë qenë dhe nuk janë kurrë në kushte të barabarta gjatë protestave masive, si kjo apo ajo e mbi 4 muajve që ka përfshirë sheshet e Tiranës. Turma përbëhet nga qytetarë të paimarmatosur, pa pajisje mbrojtëse, përfshirë gra, vajza e shpesh edhe fëmijë, të cilët kërkojnë të drejtat e tyre. Natyrisht, mes protestuesve mund të ketë individë me sjellje të papranueshme, persona të dehur apo të droguar, elementë të infiltruar me qëllime të errëta apo edhe hajdutë xhepash që përfitojnë nga kaosi. Përballë tyre, struktura e policisë zotëron të gjitha mjetet dhe ndodhet gjithmonë në pozicion më të favorshëm. Detyra e efektivëve është neutralizimi i dhunuesve dhe jo kthimi i dhunës në mënyrë joproporcionale. Pamjet e një studenti të gjakosur dhe të lidhur pas kangjellave, të një të riu të transportuar si thes plehrash nga katër policë ndërkohë që kishte këmbën e thyer, apo skena ku gjashtë efektivë të armatosur deri në dhëmbë sulmojnë një student të vetëm me pantallona të shkurtra dhe duar bosh, përbëjnë sinjale alarmante të mungesës së profesionalizmit dhe kulturës reaguese. Policia nuk duhet të reagojë si grup individësh që mbrojnë veten përmes inatit se kush është më i forti, pasi ata përfaqësojnë fytyrën e shtetit dhe jo interesat e tyre personale të dominuara nga sedra e sëmurë. Gjatë asaj dite, imazhi i shtetit u rrëzua përtokë, duke lënë pas një ndjenjë turpi për të gjithë. Nuk është ky momenti për të gjykuar nëse protestuesit kanë apo jo të drejtë në këtë përshkallëzim të rrezikshëm të ngjarjeve. Kjo protestë përbën një zgjatim të lëvizjeve të mëparshme, e transformuar nga një tubim i qetë në një formë tjetër reagimi nga ana e studentëve, si pjesa më aktive e shoqërisë. Për këtë arsye, qasja ndaj tyre duhet të tregojë një kujdes maksimal. Në kohën time thuhej: ka të varfër, ka edhe shumë të varfër, por mos harroni se ka edhe...