Nga varfëria e Brooklyn-it te perandoria globale: Si e ndërtoi Howard Schultz legjendën Starbucks pas 217 refuzimeve

Howard Schultz nuk e shpiku kafenë, por zotëroi aftësinë për të lexuar atë që të tjerët e anashkalonin: njerëzit nuk kërkojnë thjesht një pije, por një ambient që u ofron ndjesi përkatësie dhe rehati. Sot, logoja e sirenës së gjelbër është shndërruar në një ikonë universale, nga metropolet e Nju Jorkut e Londrës deri te qendrat e largëta të Azisë. Megjithatë, pak e dinë se themeluesi i këtij gjiganti e filloi rrugëtimin e tij në kushte të vështira ekonomike dhe u desh të dëgjonte mbi 200 herë fjalën “jo” përpara se vizioni i tij të bëhej realitet. I lindur në vitin 1953 në Brooklyn, Schultz u rrit në “Bayview Houses”, një kompleks banesash sociale në lagjen Canarsie. Një ngjarje traumatike në fëmijëri formësoi karakterin e tij: kur ishte vetëm shtatë vjeç, i ati, një shofer kamioni që shpërndante pelena, pësoi një aksident në punë duke thyer kyçin e këmbës. Në mungesë të sigurimeve shëndetësore dhe mbështetjes sociale, familja mbeti pa të ardhura. Pamja e babait të tij të pafuqishëm në divan e ndoqi Schultz-in gjatë gjithë jetës, duke u bërë shtysa kryesore që, kur të ndërtonte kompaninë e tij, të garantonte trajtim dinjitoz për çdo punonjës. Sporti u bë bileta e tij për një jetë më të mirë, duke fituar një bursë futbolli që e çoi në Universitetin e Miçiganit Verior, ku u bë i pari në familjen e tij që diplomua. Karriera profesionale e Schultz-it nisi në shitje, fillimisht te Xerox dhe më pas si drejtues i kompanisë suedeze Hammarplast në SHBA. Gjatë kësaj periudhe, ai vuri re se një dyqan i vogël në Seattle, i quajtur Starbucks, porositëte sasi të mëdha aparatesh kafeje. Kjo kureshtje e çoi në vitin 1981 drejt këtij dyqani, i cili asokohe tregtonte vetëm kokrra kafeje dhe pajisje, jo pije të gatshme. Pasi iu bashkua ekipit në vitin 1982, një udhëtim në Milano në vitin 1983 i ndryshoi rrënjësisht perspektivën. Ai u magjeps nga kultura italiane e bareve “espresso”, ku barista njihte klientët me emër dhe kafeja ishte një ritual shoqëror. Kur u kthye në SHBA, Schultz propozoi shndërrimin e modelit të biznesit, por themeluesit e Starbucks ishin skeptikë ndaj idesë së një rrjeti kafenesh. Në vitin 1985, ai mori vendimin e vështirë për t'u larguar dhe për të ndjekur ëndrrën e tij. Gjatë përpjekjeve për të siguruar financim, ai u përball me 242 investitorë të mundshëm, ku 217 prej tyre e refuzuan kategorikisht, duke e konsideruar idenë e tij për kafenë në stil italian si të paqëndrueshme në tregun amerikan. Megjithatë, mbështetja erdhi nga ish-punëdhënësit e tij, të cilët investuan në projektin e ri “Il Giornale”. Në vitin 1987, fati i buzëqeshi kur pronarët e Starbucks vendosën të shisnin biznesin e tyre. Schultz, me ndihmën e investitorëve që kishin besuar te ai, bleu kompaninë për 3.8 milionë dollarë, duke e bashkuar emrin e saj me vizionin e tij. Ai e konceptoi Starbucks-in si “vendin e tretë” – një hapësirë e ndërmjetme midis shtëpisë dhe zyrës, ku njerëzit mund të ndërveprojnë dhe të ndjehen pjesë e një komuniteti. Kjo strategji, e frymëzuar nga sociologu Ray Oldenburg, u shndërrua në themelin e një perandorie që sot mban premtimin e bërë vite më parë ndaj babait të tij: një kompani që vlerëson njerëzit mbi gjithçka tjetër.