Ana Roch: Kosova dhe Zvicra lidhen përmes diasporës, historisë dhe vizionit të përbashkët për të ardhmen

Ish-kryetarja e Këshillit të Madh të Gjenevës, Ana Roch, ka ndarë mendimet e saj rreth lidhjes së veçantë që gëzon me Kosovën, kontributit të çmuar të diasporës shqiptare në tokën zvicerane, si dhe domosdoshmërisë së thellimit të bashkëpunimit dypalësh. Intervista sjell një vështrim të gjerë mbi këndvështrimin e saj për politikën helvetike, dialogun, kompromisin dhe vlerat demokratike. Gjatë rrëfimit të saj, Roch ndalet te kujtesa historike e luftës, përkushtimi ndaj të drejtave dhe njohjes së grave të mbijetuara nga dhuna seksuale, si dhe te rëndësia që Kosova të ecë drejt së ardhmes pa e harruar të shkuarën. Ajo shpreh bindjen e patundur se miqësia mes dy shteteve do të vazhdojë të forcohet përmes shkëmbimeve njerëzore dhe angazhimit të përbashkët. Duke folur për nisjen e kësaj marrëdhënieje, Roch tregon se ajo lindi para rreth dhjetë vitesh, pa pasur lidhje paraprake familjare me vendin. Si bijë emigrantësh nga Galicia që kërkuan një jetë të re në Zvicër, ajo u rrit me dy identitete, duke kuptuar se njeriu mund ta dojë vendin ku jeton pa e mohuar aspak origjinën e prindërve të tij. Ajo kujton momente të fuqishme nga vizitat e saj në Kosovë, si vizita në Prekaz te familja Jashari, takimet me familjarë të personave të zhdukur dhe gratë e Drenasit, por edhe gëzimet e thjeshta të jetës përmes traditave dhe muzikës. Për të, Kosova nuk përfaqëson vetëm plagët e së kaluarës, por një popull plot jetë, që ndërton dhe shikon përpara me shpresë. Nderimi si qytetare nderi e Drenasit ka qenë një moment jashtëzakonisht emocional për të, të cilin e konsideron jo thjesht një mirënjohje, por një përgjegjësi të madhe. Ky angazhim e ka lidhur atë edhe me projektin e monumentit “Heroinat” në Drenas, i dedikuar grave të dhunuara gjatë luftës, me qëllim që ato të zënë vendin e merituar në kujtesën kolektive me dinjitet. Në përfundim, Roch e cilëson Kosovën si një vend që nuk e trashëgojë gjenetikisht, por që mësoi ta dojë fort, duke dëshmuar se lidhjet e zgjedhura me zemër mund të jenë po aq të fuqishme sa ato të gjakut.