Zëri i heshtur i Shqipërisë: Kur “Hakërrimë” e Ali Asllanit kumbon më fort se kurrë

Përtej pamjes së një vendi që përpiqet të ecë përpara, Shqipëria vazhdon të përballet me plagë të vjetra dhe zhgënjime të reja. Brez pas brezi, qytetarët e këtij vendi ndjehen të tradhtuar nga premtimet e pambajtura dhe nga një sistem që duket se kujdeset më shumë për privilegjet e pakicës sesa për hallet e shumicës. Fytyrat dhe simbolet ndryshojnë, por etja për pushtet dhe përfitim mbetet e pandryshuar. Në çdo cep të vendit dëgjohet jehona e një realiteti të vështirë. Është brenga e pensionistit që llogarit çdo qindarkë në hyrje të farmacisë, shqetësimi i prindit që përcjell fëmijën drejt aeroportit pa një afat kthimi, dhe braktisja e fshatrave që dikur gumëzhinin nga jeta. Ndërsa qytetari i thjeshtë përpiqet të mbyllë muajin, elita politike vijon festat, inaugurimet dhe fjalimet pompoze, duke kërkuar nga populli vetëm durim dhe besim të verbër. Në këtë panoramë ku emrat e partive ndërrohen por kushtet e jetesës mbeten të rënda, figura e poetit të Vlorës, Ali Asllani, vjen në vëmendje me fuqinë e vargjeve të tij. Thirrja e tij për drejtim dhe ndërgjegjësim duket më aktuale se kurrë. Shqipëria e vërtetë nuk gjendet te kullat e larta apo te shifrat e zyrtarëve, por te njerëzit e thjeshtë: mësuesi, fermeri, punëtori dhe i riu që kërkon një arsye për të ndërtuar të ardhmen në vendin e tij. Sfidat ekonomike mund të durohen, por poshtërimi i dinjitetit njerëzor është i papranueshëm. Shqipëria nuk është pronë apo territor për t'u ndarë mes interesave klienteliste, por shtëpia e përbashkët e çdo qytetari. Pyetja që mbetet pezull për të gjithë është se çfarë trashëgimie do t'i lëmë këtij vendi: një të ardhme më të drejtë apo valixhe të reja nëpër aeroporte. Fjala e Ali Asllanit mbetet e gjallë, një kambanë alarmi që troket në ndërgjegjen e një shoqërie që ka duruar shumë, por që nuk duhet të resht së kërkuari llogari. Në zemërimin e atyre që refuzojnë të heshtin, shpirti i shqiptarit vazhdon të kërkojë drejtësi dhe dinjitet të merituar.