Jehowa e vjetër e një zemërimi popullor: A po e dëgjon Shqipëria thirrjen e saj të heshtur?

Pushtetarët dhe keqbërësit ndërrojnë fytyrat, veshjet, flamujt dhe parullat, por lakmia e tyre e pangopur dhe vështrimi i ethshëm mbeten të pandryshuar. Ata flasin me zjarr për atdheun ndërkohë që zhvasin xhepat dhe jetën e qytetarëve, duke premtuar mirëqenie e drejtësi, ndërsa familjet e thjeshta përballen çdo muaj me pasiguri për mbijetesë. Nëse poeti i njohur i Vlorës, Ali Asllani, do të kthehej sot, do të shikonte se si realiteti nuk ka ndryshuar aq sa për të mos e ndier sërish nevojën e një “Hakërrime”. Mjafton të vësh re grumbullimin e pasurive në duart e një pakice dhe hallet e shumta që rëndojnë mbi supet e shumicës. Kjo është jehona e një dhimbjeje të përditshme: zëri i të moshuarit që numëron qindarkat në farmaci, i të riut që e sheh aeroportin si shpëtimin e vetëm, i prindit që përcjell fëmijën drejt së panjohurës dhe i fshatrave që po zbrazen dita-ditës nga largimet masive. Ndërkohë, në krahun tjetër vazhdon spektakli qeveritar me ballo luksoze, shirita inaugurimesh, fjalime dhe duartrokitje, ndërsa popullit i kërkohet sërish durim dhe pritje. Megjithatë, Shqipëria e vërtetë nuk gjendet te kullat e larta apo te fasadat shkëlqyese të ekraneve, por te njerëzit e thjeshtë: mësuesi, fermeri, punëtori dhe i riu që kërkon arsye për të besuar te ky vend. Kjo e bën thirrjen e Ali Asllanit më aktuale se kurrë, si një kambanë që troket në ndërgjegjen e një shoqërie që ka duruar shumë, por që nuk duhet të pranojë kurrë poshtërimin si normë. Atdheu nuk është pronë private apo tortë për t'u ndarë mes atyre që kanë kapur majat, por shtëpi e përbashkët që kërkon dinjitet dhe drejtësi për secilin. Në fund, kur të shuhen dritat e fjalimeve dhe të heshtin kamerat, do të mbetet përballja me pyetjen se çfarë trashëgimie po i lëmë këtij vendi dhe sa hapësirë i kemi lënë shpresës përballë valixheve të gatshme në aeroporte. Ali Asllani mund të jetë larguar fizikisht, por fjala e tij mbetet e gjallë te çdo qytetar që refuzon të heshtë dhe që e ndien ende të fortë atë thirrje kumbuese të hakërrimës.