Pas muajsh lufte me plagët, katër të rinjtë e mbijetuar nga tragjedia e Crans-Montanës kthehen në bankat e shkollës

Për Sofian, Franceskën, Keanin dhe Leonardon, kjo e hënë shënoi një fillim krejtësisht ndryshe të vitit shkollor, larg pushimeve verore që lanë pas muaj të tërë të kaluar në mjediset spitalore. Këta katër adoleshentë figurojnë mes të mbijetuarve të plagosur rëndë nga zjarri shkatërrues në Crans-Montana. Pas një kohe kaq të gjatë, ata më në fund patën mundësinë të ribashkoheshin me bashkëmoshatarët e tyre në Liceo Virgilio të Milanos, në një ngjarje të mbushur me emocione të forta. “Pashë djalin tim teksa përqafohej ngrohtësisht nga shokët e klasës,” u shpreh njëra nga nënat, dukshëm e ndikuar emocionalisht. Nga ana e tij, Kean përmbylli ditën e parë duke thënë: “Jam tejet i lumtur dhe i falënderoj të gjithëve”. Ndërsa Leonardo shtoi: “Pas kaq shumë muajsh në spital, ishte ndjesi e mrekullueshme që u ktheva”. Atmosfera e krijuar u karakterizua nga skena gëzimi dhe përzemërsie, ku nxënësit e lënduar u pritën me duartrokitje të ngrohta nga e gjithë shkolla. Përqafimet e kujdesshme dhe lotët në sytë e shumë prej të pranishmëve shënuan këtë rikthim domethënës. Nëna e Franceskës tregoi se e bija kërkon pranazinë e njerëzve dhe shoqërinë e tyre, ndaj pas shtatë muajsh e gjysmë të kaluara pothuajse pa lëvizur në një dhomë të vogël spitali, ajo shpreson shumë për një shërim të plotë. Duke evokuar emocionet e ditës, Leonardo theksoi se momenti më i bukur ishte hyrja në klasë dhe takimi me miqtë, duke qenë se kishin tetë muaj që nuk shiheshin në ambientet shkollore. Pavarësisht këtij hapi të rëndësishëm, kthimi te normaliteti i plotë mbetet ende një sfidë në horizont. Për ta bërë të mundur ndjekjen e mësimit, në klasë u vendosën katër karrige zyre të rehatshme, si dhe ventilatorë për të lehtësuar ndjenjën e nxehtësisë nën rripat mbështetës dhe fashot mjekësore. Rutina e tyre e përditshme kërkon ende përshtatje të kujdesshme. “Sigurisht që do të ecim ngadalë, pasi nuk mund të kalojmë nga zero në njëqind brenda një dite,” shpjegoi Leonardo. Megjithëse dita e tyre niste një orë më vonë, ajo përfundonte në orën 13:00 njësoj si për të gjithë nxënësit e tjerë, ndonëse pas orëve të mësimit Leonardo dhe Kean detyroheshin të paraqiteshin në spital për mjekime të mëtejshme. Për shkak të lëvizshmërisë së kufizuar të duarve te disa prej tyre, mbajtja e shënimeve paraqet vështirësi. Ata mbeten të përjashtuar nga lënda e edukimit fizik, ndërkohë që vazhdojnë të kenë një agjendë të ngjeshur me vizita mjekësore, fizioterapi, trajtime me lazer dhe ndërhyrje kirurgjikale. Zëvendësdrejtori Mario Secone deklaroi se synimi është që ata të kalojnë sa më shumë kohë të jetë e mundur në procesin mësimor, por gjithmonë duke zbatuar rreptësisht udhëzimet mjekësore dhe masat e nevojshme. Kujtojmë se tragjedia e zjarrit në një lokal nate në Crans-Montana, e cila ndodhi gjatë natës së Vitit të Ri, i mori jetën të paktën 41 personave, duke lënë pas një histori dhimbjeje dhe reflektimi për komunitetin në Valais.