Aktuale
Rrëfimi prekës nga Vlora: Për 29 vjet e mbajtëm si njollë turpi, por një ftesë fejese ndryshoi gjithçka
Reklamë e Sponsorizuar
Quhem Etleva, jam 42 vjeçe dhe në familjen tonë ekzistonte një emër që nuk guxonte të përmendej kurrë në tryezë. Për gati tri dekada, kam besuar verbërisht çdo fjalë që më kishin treguar për xhaxhanë tim dhe fatin e kursimeve të gjyshes. Megjithatë, gjithçka mori një rrjedhë tjetër kur vajza ime e përfshiu në listën e të ftuarve për fejesën e saj, një gjest që solli një takim dhe vetëm një pyetje të vetme.
Unë ushtroj profesionin e farmacistes në Vlorë, në një dhomë ilaçesh jo shumë larg Sheshit të Flamurit. Jam e martuar me Arditin dhe së bashku kemi një vajzë, Anisën 22-vjeçare, e cila më 20 dhjetor do të kurorëzojë dashurinë e saj me Gentianin, një djalë të qetë nga qyteti i Fierit. Ceremonia e fejesës është parashikuar të zhvillohet në banesën e prindërve të mi te Uji i Ftohtë, në oborrin e gjerohem ku dikur babai ka mbjellë një ulli.
Vetëm dy javë më parë, Anisa u ul pranë meje në divan duke shfletuar listën e të ftuarve në ekranin e laptopit. Kur arritëm te pjesa e kushërinjve të dytë, ajo pyeti pa e ngritur aspak kokën: – Po xhaxhi Agimi? – Cili xhaxhi Agim? – Xhaxhai yt, mami. Vëllai i gjyshit.
Ajo ma ktheu ekranin nga ana ime. Poshtë fotografisë së fejesës që kisha publikuar një javë më parë, fshihej një koment domethënës: „Paçi jetë të gjatë e të lumtur, bija e Etlevës. Nga Brindizi, me mall.“ Profili mbante si imazh një zotëri të thinjur, me syze dielli, të pozuar përballë një pishine blu. Në sfond dallohej qartë një vilë e bardhë dhe një automjet luksoz Mercedes.
E mbylla menjëherë pajisjen elektronike dhe i thashë prerazi: – Për xhaxhanë nuk flitet në shtëpinë e gjyshit. E di këtë.
Dhe ajo e dinte shumë mirë. E dinim të gjithë në familje. Kronika jonë familjare ishte e shkurtër dhe e dhimbshme sa një teh thike. Gjyshja Hatixhe, e mbetur e ve që në rini, zotëronte në Kaninë një sipërfaqe me 140 rrënjë ullinj, të mbjella me mund nga bashkëshorti i ndjerë. Gjatë vjeshtës së vitit 1996, në kohën kur gjysma e qytetit të Vlorës po shiste çdo gjë për të investuar në firmat piramidale, xhaxha Agimi, djali i voglël dhe ende beqar, e bindi të amën t'i jepte ullishten. Përfituan tetëmbëdhjetë mijë dollarë. „Në Gjallica, mëmë, brenda tre muajve paratë bëhen dyfish“, i pat thënë ai. Por më 5 shkurt 1997, skema e fajdeve u shemb dhe Vlora u derdh në proteste në rrugë. Në muajin mars, xhaxhai u largua drejt Italisë me një nga anijet e shpresës, pa i dhënë lamtumirën as nënës së tij.
„E la nënën në rrugë dhe iku“, thoshte rëndom babai sa herë që dikush guxonte t'ia përmendte emrin. Me kalimin e viteve, askush nuk e zuri më në gojë.
Çdo vit për festën e Bajramit, nga shteti fqinj vinte një kartolinë e shkruar prej tij. Babai im i kthente mbrapsht pa i hapur fare, duke shënuar me stilolaps të kuq mbi zarf: „Marrësi nuk njihet.“ Unë e shihtam atë si mishërimin e plagës së një vëllai të tradhtuar, sepse kështu më kishin edukuar të mendoja.
Gjyshja erdhi të jetonte me ne në vitin 1998, pasi babai përfundoi ndërtimin e shtëpisë së re trekatëshe. Ajo u sistemua në dhomën më të rehatshme me pamje nga deti. „Bashkimi më mori në krah në kohën kur nuk kisha mbetur me asgjë“, u thoshte ajo fqinjëve me sytë që i shkëlqenin nga mirënjohja. Ajo u nda nga jeta në vitin 2023, në moshën 94-vjeçare. Në vitet e saj të fundit, kur kujtesa fillonte t'i lëkundej, ajo shpesh e shikonte djalin e saj – babanë tim – në tryezë dhe e pyeste me qetësi të plotë: – Bashkim, m’i solle paret e ullinjve? Ne thjesht buzëqeshnim, ndërsa babai i copëtonte bukën në kafshata të vogla dhe i thoshte: – Ha, mëmë, ha.
Sa i përket pasurisë së shtëpisë, babai gjithmonë mburrej se e kishte ngritur „me djersën e Greqisë“, duke treguar se kishte punuar tri sezone bujqësore në plantacionet e portokalleve në Artë. Vetëm një herë, gjatë një dasme familjare, nëna qeshi më shumë se zakonisht dhe lëshoi një frazë: „Nga Greqia ky m’u kthye vetëm me një çantë me rroba të pista dhe një palë këpucë të grisura.“ Babai e përplasi gotën në tavolinë dhe e gjithë hareja e nënës u pre në mes.
Gjithashtu, çdo fillim shkurti, kur ekranet e televizioneve transmetonin dokumentarë retrospektivë për ngjarjet e '97-ës, babai e ndërronte kanalin menjëherë pa folur asnjë fjalë. Unë mendoja se e bënte nga dhimbja e kujtimeve. Nuk isha larg së vërtetës, por nuk kisha idenë e plotë se çfarë fshihej realisht pas kësaj sjelljeje.
Megjithatë, Anisa mbeti e palëkundur në vendimin e saj: – Mami, unë nuk e njoh fare. Megjithatë, gjyshja Hatixhe e ruante gjithmonë fotografinë e tij në portofol; e kam parë vetë kur më jepte para për të blerë akullore. Unë do ta ftoj patjetër, pasi është dita e fejesës sime.
Nuk e kundërshtova. Mbase, pa e pranuar hapur, edhe dëshira ime e fshehtë ishte ta shihja përsëri.
Dhe kështu erdhi e diela...
Reklamë e Sponsorizuar
Ky artikull është përgatitur dhe verifikuar nga redaksia e Lajmet e Reja. Të gjitha të drejtat janë të rezervuara.
Reklamë e Sponsorizuar
Shpërndaj këtë lajm: