Mesazh i qartë për Mickoskin: Maqedonia e Veriut nuk është pronë e askujt, barazia është detyrim

Historia e Maqedonisë së Veriut po kalon nëpër një udhëkryq vendimtar, ku politika është e thirrur të dëgjojë zërin e arsyes dhe të së kaluarës. Pyetja thelbësore që shtrohet sot është nëse vendi do të vazhdojë rrugëtimin si një shtet i barazisë dhe bashkëjetesës, apo do të mbetet i burgosur i mentalitetit nacionalist dhe përpjekjeve për dominim politik. Kryeministri Hristijan Mickoski duhet të ndërgjegjësohet se shteti nuk është aset privat i një partie, qeverie apo një etnie të vetme. Maqedonia e Veriut përfaqëson një mozaik shumëetnik, ku shqiptarët përbëjnë një komponent thelbësor dhe të pazëvendësueshëm. Trajtimi i tyre si faktor dytësor nuk është vetëm një shpërfillje e realitetit, por edhe një pengesë për stabilitetin demokratik të vendit. Për shqiptarët, kjo çështje tejkalon përfaqësimin e thjeshtë politik. Ajo ndërlidhet me dinjitetin, identitetin, gjuhën dhe respektin ndaj kontributit shumëvjeçar në arsim, ekonomi dhe jetën publike. Dhimbja më e madhe buron nga fakti se një popull që ka qenë arkitekt i shtetit, detyrohet vazhdimisht të rikonfirmojë të drejtën e tij për barazi. Kërkesat e tyre nuk janë privilegje, por zbatim i standardeve të fituara dhe respektim i dinjitetit kolektiv. Regjistrimi i popullsisë i vitit 2021 konfirmoi zyrtarisht se shqiptarët përbëjnë 24,30 për qind të popullsisë rezidente. Kjo peshë demografike dhe historike nuk mund të injorohet në proceset vendimmarrëse. Marrëveshja e Ohrit, e cila lindi nga nevoja për të tejkaluar konfliktet, mbetet një zotim institucional që kërkon zbatim të plotë, e jo shndërrimin e saj në një dokument arkivor. Aktualisht, debatet për gjuhën shqipe dhe përfaqësimin institucional janë intensifikuar. Edhe raportet evropiane të vitit 2026 kanë evidentuar ngecjet në këtë drejtim, duke kërkuar zgjidhje ligjore dhe jo retorikë boshe. Udhëheqja e një shteti multietnik kërkon maturi dhe aftësi për të qeverisur për të gjithë qytetarët, pavarësisht përkatësisë etnike. Kryeministri Mickoski duhet të kuptojë se interpretimi i kërkesave për barazi si presion politik është një qasje e gabuar. Të drejtat janë detyrime kushtetuese dhe demokratike. Megjithatë, edhe përfaqësuesit politikë shqiptarë duhet të reflektojnë, duke u fokusuar më shumë në nevojat reale të qytetarëve, si punësimi, drejtësia dhe zhvillimi ekonomik, përtej retorikës së përditshme politike.