Reflektim mbi ndarjen nga jeta të Xhevat Prekazit: Respekti për të ndjerin përtej dallimeve ideologjike

Prej dy ditësh, opinioni publik është përballur me lajmin për ndarjen nga jeta të Xhevat Prekazit, futbollistit mitrovicas që la gjurmë të pashlyeshme në historinë e sportit të ish-Jugosllavisë. Ky moment i vështirë për familjen Prekazi na thërret të gjithëve për maturi, përmbajtje dhe respekt ndaj dhimbjes së tyre. Nuk është e largët koha kur, përmes një opinioni publik, kam shprehur hapur mospajtimin tim me qëndrimet e Prekazit, veçanërisht kur ai shprehte keqardhje për mungesën e Serbisë në Kampionatin Botëror. Në atë kohë, e kisha cilësuar atë qëndrim si një shpërfillje ndaj traumave, masakrave dhe plagëve ende të hapura të popullit të Kosovës. Unë vazhdoj të besoj fuqishëm se drejtësia dhe e vërteta janë themelet e vetme mbi të cilat mund të ndërtohet pajtimi. Megjithatë, sot nuk është momenti për të nxitur polemika apo për të përdorur vdekjen e tij si platformë për fyerje. Të shprehësh ngushëllime për familjarët nuk nënkupton heqjen dorë nga bindjet e dikurshme; përkundrazi, është një shenjë e pjekurisë njerëzore. Mbajtja e një qëndrimi kritik ndaj veprimeve publike të dikujt nuk bie ndesh me respektimin e njerëzillëkut në çaste pikëllimi. Sa i përket krahasimeve të shumta që po qarkullojnë mes Prekazit dhe figurave të tjera që kanë zhvilluar karrierë në ish-Jugosllavi, besoj se secili duhet të gjykohet individualisht për zgjedhjet dhe veprat e tij. Arritjet sportive meritojnë të vlerësohen, ndërkohë që deklaratat publike mbeten subjekt i debatit dhe kritikës konstruktive. Gjithashtu, identiteti i të ndjerit është çështje që i përket atij personalisht, dhe nuk na takon neve që, pas vdekjes, të përpiqemi ta përcaktojmë atë sipas agendave tona. Qëndrimet e mia për jetën dhe veprimtarinë e Prekazit i kam artikuluar qartë sa ai ishte gjallë. Sot, nuk kam asgjë më shumë për të shtuar, përveç mesazhit të ngushëllimit për familjen dhe respektimit të maksimës së njohur latine: “Për të vdekurin ose fol mirë, ose mos fol fare”.