Prapa skenave të triumfit botëror: Rinor Ramizi rrëfen sakrificën dhe respektin e thellë të Mirhad Babicit

Rinor, pas katër muajsh stërvitjeje rraskapitëse, si u ndjeve në çastin kur kundërshtari u rrëzua dhe Mirhadi u shpall kampion bote? "Të jem i sinqertë, ndjesia e parë ishte një gëzim i papërshkrueshëm. Megjithatë, pas pak çastesh, dëshira ime ishte që kundërshtari të ngrihej sërish. Doja që Mirhadi të kishte hapësirën për të shpalosur gjithë arsenalin që kishim ndërtuar për muaj të tërë; madje, do të kisha dashur të shihja atë goditje spektakolare me gju në kërcim drejt kokës. Nuk ishte mungesë kënaqësie me fitoren, por vetëdija se ai kishte ende shumë për të dëshmuar në ring", u shpreh Ramizi. Mirhad Babic hyri në ring duke mbajtur krahas flamurit boshnjak edhe atë shqiptar, si shenjë nderimi për ty dhe popullin tonë. Çfarë përfaqëson ky gjest për ty? "Ky veprim ishte një nderim i jashtëzakonshëm jo vetëm për mua, por për mbarë kombin shqiptar. Në sportet luftarake, hyrja në ring është çasti më intim i një atleti, ku ai shfaq identitetin dhe rrënjët e veta. Fakti që Mirhadi zgjodhi ta ndante këtë simbolikë me mua ka vlerë të madhe. Ai më kishte shprehur dëshirën e tij më herët, dhe pavarësisht se i thashë se nuk ishte i obliguar, ai këmbënguli. Pikërisht kjo vullnetshmëri e bën gjestin të paharrueshëm dhe një shprehje të pastër respekti", tregon trajneri. Me katër muaj përgatitje intensive dhe një kundërshtar që mbante mbi supe 120 ndeshje profesioniste, a ndjeve ndonjëherë pasiguri për titullin? "Dyshimi nuk është termi i duhur. Si trajner, mbaj një përgjegjësi të madhe mbi supe për luftëtarin, klubin dhe mbështetësit tanë. Sigurisht që analizon çdo skenar të mundshëm, përfshirë ato negative, por aty fillon detyra ime: të njoh çdo pikë të fortë e të dobët dhe të hartoj strategjinë fituese. Puna e palodhur është ilaçi më i mirë kundër pasigurisë. Sa më shumë i afroheshim mbrëmjes së madhe, aq më shumë rritej bindja se titulli do të ishte i yni", shpjegon ai. Mirhadi është 40 vjeç dhe ka kaluar sfida të mëdha shëndetësore. Çfarë të ka bërë përshtypje më shumë tek ai gjatë kësaj periudhe? "Ne i përkasim 'shkollës së vjetër' dhe e dimë mirë se ndeshjet fitohen në palestër, ndërsa në ring vetëm korrim frytet. Ajo që më la mbresa ishte disiplina e tij e hekurt. Në moshën 40-vjeçare, pas shumë vitesh pauzë e operacioneve, të përballosh një intensitet të tillë stërvitor është diçka e rrallë. Ai nuk kërkoi lehtësime, por u përkushtua plotësisht. Për mua, ky është dallimi mes një luftëtari të vërtetë dhe një amatori: ajo që bën kur askush nuk po të shikon", përfundoi Ramizi.