Rinor Ramizi: Titujt kampionë nuk fitohen në ring, por në palestrën e djersës dhe sakrificës

Pas katër muajsh stërvitjeje rraskapitëse, si u ndjeve kur kundërshtari u rrëzua dhe Mirhad Babic u shpall kampion bote? "Po të jem krejtësisht i sinqertë, ndjesia e parë ishte një eufori e papërshkrueshme. Megjithatë, pas pak çastesh, dëshiroja që kundërshtari të ngrihej sërish. Doja që Mirhadi të kishte hapësirë për të shpalosur gjithë arsenalin që kishim ndërtuar gjatë katër muajve. Kisha shpresuar ta shihja duke ekzekutuar edhe një goditje spektakolare me gju në kërcim. Nuk ishte çështje pakënaqësie me fitoren, por dija se Mirhadi kishte ende shumë për të ofruar në atë ring." Mirhad Babic hyri në ring duke mbajtur edhe flamurin shqiptar krahas atij boshnjak. Çfarë përfaqëson ky gjest për ju? "Ky veprim ishte një nderim i madh, jo vetëm për mua personalisht, por për të gjithë kombin shqiptar. Hyrja në ring është akti më intim i një luftëtari, ku ai shfaq identitetin dhe rrënjët e tij. Fakti që ai zgjodhi të ndajë këtë moment me mua dhe flamurin tim, ka një peshë të veçantë. Ai e kishte shprehur dëshirën e tij më herët, dhe ndonëse i thashë që nuk e kishte për detyrim, ai këmbënguli. Ishte një shenjë e pastër respekti që nuk do ta harroj kurrë." Me një kundërshtar që mbante mbi supe 120 ndeshje profesioniste, a keni pasur ndonjë moment dyshimi për titullin? "Dyshimi nuk është termi i duhur. Si trajner, mbaj një përgjegjësi të madhe për luftëtarin tim, ekipin dhe ata që na besojnë. Sigurisht që i vlerëson skenarët e pafavorshëm, por roli im është pikërisht menaxhimi i këtyre situatave. Puna e detajuar, analiza e kundërshtarit dhe përsosja e strategjisë janë 'antidoti' kundër pasigurisë. Sa më shumë punon, aq më pak hapësirë ka për dyshime. Me afrimin e mbrëmjes së ndeshjes, bindja ime për fitoren ishte absolute." Mirhadi është 40 vjeç dhe vjen pas shumë vështirësive shëndetësore. Çfarë ju la më shumë mbresa te ai gjatë këtij cikli përgatitor? "Unë dhe Mirhadi ndajmë të njëjtin mentalitet të 'shkollës së vjetër': ndeshjet fitohen gjatë përgatitjeve, ndërsa në ring shkon vetëm për të korrur frytet. Ajo që më mahniti ishte disiplina e tij e hekurt. Të rikthehesh në nivelin elitar pas të 40-ave, duke pasur një histori operacionesh dhe pauzash, është diçka e rrallë. Ai nuk kërkoi asnjë lehtësim dhe iu përkushtua punës me një seriozitet shembullor. Kjo është ajo që e definon një luftëtar të vërtetë: jo vetëm ajo që tregon nën dritat e reflektorëve, por sakrifica që bën kur askush nuk po e shikon."