Sekreti i IQ-së së lartë: Pse personat inteligjentë nuk shqetësohen për vogëlsitë dhe pritjet e gjata

Shpesh priremi ta shohim inteligjencën si një dhunti të lindur, por në realitet ajo shfaqet përmes formave të ndryshme që kushtëzojnë jetën tonë të përditshme. Personat me koeficient të lartë inteligjence (IQ), të cilët shquhen për mungesë durimi ndaj gjërave pa kuptim, dinë t'i anashkalojnë sfidat e vogla të përditshmërisë pa shfaqur pakënaqësi të tepërta. Një ndër tiparet kryesore të tyre është se nuk e matin vlerën personale përmes arritjeve të të tjerëve. Ata janë të vetëdijshëm se krahasimet konstante shpijnë vetëm drejt pakënaqësisë, duke kuptuar qartë se suksesi i një tjetri nuk përbën aspak dështim për ta. Kur lejojmë që arritjet apo pronat e të tjerëve të bëhen matës të vetes sonë, ne biem lehtësisht në grackën e ndjesisë së mangësisë. Në vend që të shprehim mirënjohje për atë që zotërojmë, ne ushqejmë ndjenja zilie brenda vetes. "Krahasimi social është një tendencë krejtësisht e natyrshme njerëzore. Është normale të krahasojmë veten me të tjerët dhe pasojat e kësaj mund të jenë të dobishme dhe stimuluese, por edhe të dëmshme", shpjegoi psikologia Dr. Courtney Warren. Ajo shton se synimi nuk është shmangia totale e krahasimeve, por trajtimi i tyre në një formë sa më realiste dhe konstruktive. Individët që pranojnë se kontrolli mbi çdo situatë është i pamundur, përgatiten psikologjikisht për rrethana si dyqanet e mbushura para festave apo pritjet e gjata në zyrat shtetërore. Ata e dinë mirë se pritja përbën pjesë të pandashme të rutinës dhe se ankesat nuk do ta lëvizin radhën më shpejt. Pavarësisht se këto situata mund të jenë irrituese, ata nuk shpërdorojnë energji duke u tensionuar. Ata pranojnë se bashkëjetesa në shoqëri mbart këto momente dhe se çdokush, përfshirë punonjësin pas banakut, po përpiqet të përmbushë detyrat e veta. Ngjashëm me radhët e gjata, edhe kolonat në trafik mund të shkaktojnë mjaft tension. Megjithatë, njerëzit me mendje të mprehtë zgjedhin t'i pranojnë vonesat si diçka të pashmangshme të botës moderne, duke kuptuar se mërzitja nuk sjell asnjë zgjidhje. Në vend të zemërimit, ata e shfrytëzojnë kohën në veturë për t'i kushtuar vëmendje vetes. Kjo kohë u shërben për të menduar për ditën, për të lënë imagjinatën të lirë, apo për të dëgjuar podkaste dhe muzikë të preferuar, duke e shndërruar tensionin në çaste qetësie dhe argëtimi. Sigurisht, udhëtimet shpesh kushtëzohen nga faktorë të jashtëm. Punimet në rrugë, aksidentet apo ngjarjet e papritura mund ta zgjasin rrugëtimin, por personat që dinë t'i adaptohen rrethanave nuk lejojnë që ato t'ua prishin ditën. Njerëzit inteligjentë nuk e shohin kritika si një sulm personal, por si një mundësi të artë për të nxjerrë mësime dhe për t'u zhvilluar më tej. Profesoresha e psikologjisë, Carol Dweck, ka trajtuar mënyrën se thellësia e të menduarit mbi inteligjencën ndikon te gatishmëria për të mësuar. Personat me mendësi të fiksuar besojnë se aftësitë janë të palëvizshme: ose je i zgjuar, ose jo. Për këtë arsye, atyre u intereson më shumë të lënë përshtypjen e të zgjuarit sesa të përfitojnë njohuri të reja, duke shmangur detyrat sfiduese nga frika se mund të dëshmojnë mungesë aftësie. Nga ana tjetër, individët me mendësi zhvillimore janë të bindur se aftësitë dhe dijet mund të përmirësohen vazhdimisht gjatë gjithë jetës.