Hije nga fëmijëria: Si ndikon edukimi i rreptë fetar te formimi i personalitetit në moshë madhore

Individët që edukohen brenda familjeve me norma të ngushta dhe dogma të rrepta fetare shpesh bartin zakone dhe sjellje të rrënjosura thellë, të cilat i ndjekin edhe gjatë jetës si të rritur. Një formësim i tillë ndikon ndjeshëm në mënyrën se si njerëzit e perceptojnë veten, menaxhojnë emocionet e tyre dhe formojnë lidhje ndërpersonale me mjedisin përreth. Sipas një analize të bërë publike nga YourTango, shpesh këta persona vuajnë nga kompleksi i pamjaftueshmërisë, duke krijuar bindjen se dështojnë nëse nuk arrijnë t'u përgjigjen standardeve dhe pritshmërive të të tjerëve. Një nga sjelljet më të spikatura është dëshira e vazhdueshme për të gëzuar dhe kënaqur njerëzit e tjerë, shpeshherë duke sakrifikuar mirëqenien dhe interesat e tyre vetjake. Këta individë priren t'i vendosin nevojat e të tjerëve para të tyreve, duke lënë anash ndjenjat, dëshirat dhe balancën e brendshme emocionale. Një tjetër dukuri e zakonshme është frenimi dhe shtypja e emocioneve, pasi ndjenja si zemërimi, zhgënjimi apo skepticizmi shpesh paragjykohen si tregues të një besimi të lëkundur. Kjo sjellje shkakton pengesa serioze në aftësinë për të shprehur hapur dhe për të përpunuar ndjenjat, një vështirësi kjo që vazhdon edhe në pjekuri. Po ashtu, personat e rritur në rrethana të ngjashme priren t'i ikin debateve për çështje të ndjeshme, siç janë politika apo temat e diskutueshme, nga frika e ndezjes së konflikteve dhe përplasjeve. Ndjenja e fajit shpesh i shoqëron ata edhe në çaste pushimi ose kur guxojnë t'i japin përparësi vetes, pasi janë kushtëzuar ta barazojnë vlerën e tyre njerëzore me shërbimin ndaj të tjerëve. Një tjetër pasojë e dukshme është mungesa e vetëbesimit dhe pasiguria në marrjen e vendimeve të pavarura, pa pasur nevojë për mbështetjen e dikujt tjetër. Për shkak se gjatë viteve të rritjes janë mësuar të mbështeten te strukturat e autoritetit dhe udhëzimet e gatshme, shumë prej tyre e kanë të vështirë t'i besojnë gjykimit të tyre personal. Në të njëjtën kohë, ata shpesh i mbajnë të fshehura bindjet dhe mendimet e tyre, sidomos kur ato bien ndesh me ato të familjes apo shoqërisë, nga frika e largimit dhe mospranimit. Në fund të këtij cikli, një nga plagët më të thella mbetet bindja se dashuria dhe vëmendja nuk fitohen falas, por duhet të meritohen përmes sjelljes dhe nënshtrimit ndaj pritshmërive. Kjo situatë i shtyn ata të kërkojnë pafundësisht aprovim, duke e pasur pothuajse të pamundur të besojnë se meritojnë të dashurohen dhe pranohen edhe atëherë kur gabojnë ose nuk u përgjigjen dot kërkesave të rrethit.