Rikthimi i dashurisë në moshën 61-vjeçare: Si u takova pas dekadash me djalin e gjimnazit dhe kundërshtimi i djalit tim

Quhem Shpresa, jam 61 vjeçe dhe jetoj në Prishtinë. Për tridhjetë e pesë vite kam ushtruar profesionin e mësueses së gjuhës shqipe. Bashkëshorti im, Faiku, u nda nga jeta katër vite më parë. Djali im banon me familjen e tij në katin përdhes të shtëpisë sonë, kurse vajza ime prej vitesh jeton dhe punon në Shtutgart. Llogarinë time në Facebook ma pati krijuar vajza, Teuta, me qëllim që të mund të shikoja fotografitë e nipërve. E shfrytëzoja vetëm për këtë arsye dhe për t'u uruar të afërmve ditëlindjet. Një mbrëmje marsi, mora një mesazh nga një dërgues, emrin e të cilit nuk e kisha parë prej katër dekadash. Ai më shkruante: "A je ti Shpresa që ulej në bankën e tretë, pranë dritares, në gjimnazin ‘Sami Frashëri’?". E lexova aq herë, derisa ekrani i telefonit mu fik dy herë në duar. Në vitin 1983, kur ishim tetëmbëdhjetë vjeç dhe ndiqnim vitin e fundit të gjimnazit, Iliri më priste pas orëve të mësimit dhe bënim shëtitje në Korzo, duke ruajtur gjithmonë një metër distancë mes nesh, nga frika se mos na shihte dikush nga lagjja. Ai shkruante poezi që nuk ishin shumë cilësore dhe unë ia korrigjoja rregullat drejtshkrimore. Më vonë më pat treguar se pikërisht aty e kishte kuptuar që unë do të bëhesha mësuese. Në vitin 1991 ai u shpngul në Zvicër për t'i shpëtuar mobilizimit të detyrueshëm në ushtrinë jugosllave. Gjatë vitit të parë më dërgoj letra. Më pas, me kalimin e viteve të vështira, letrat filluan të pakësoheshin dhe përfundimisht u ndërprenë. Në vitin 1993 u kurorëzova në martesë me Faikun. Natën para ceremonisë së dasmës, i dogja në sobë të gjitha letrat që kisha ruajtur nga Iliri, pasi më dukej veprimi më i drejtë për t'u bërë. Mendoja se një nuse nuk mund të hynte në shtëpinë e re e pajisur me letrat e një mashkulli tjetër. Me Faikun ndajmë njëzet e nëntë vite martesë të qeta. Edhe pse nuk ishte një histori dashurie si ato të romaneve, ajo u bazua te respekti, puna dhe dy fëmijët që i edukuam me ndershmëri. E desha në mënyrën time të veçantë. Kur ai u nda nga jeta, mendoja se kapitulli i dashurisë në jetën time ishte mbyllur përgjithmonë. Në mesazhin e tij, Iliri më tregoi se gjithashtu kishte mbetur i vetëm, pasi bashkëshortja i kishte ndërruar jetë tre vjet më parë. Ai banonte në Sankt Gallen, ndërsa fëmijët e tij ishin rritur dhe ishin martuar. Në fazën e parë i ktheva vetëm përgjigje të shkurtra përshëndetëse. Më vonë nisëm të shkëmbenim mesazhe më të zgjatura. Me kalimin e kohës, ai filloi të më dërgonte edhe mesazhe zanore, duke u arsyetuar se me gishtat e tij të trashë, shkrimi i një mesazhi i merrte një orë kohë. Zëri i tij kishte ruajtur një tonalitet më të thellë, por e qeshja kishte mbetur e njëjtë. Çdo mëngjes, ende pa pirë kafken, kontrolloja aparatin telefonik. Nisa t'i ngjyrosja sërish flokët dhe bleva një shall në ngjyrë qershie, për të cilin shitësja më siguroi se më dhuronte pamje të bukur. Në pasqyrë pashë një grua që kisha kohë pa e dalluar tek vetja. Djali im, Dritoni, ishte i pari që e vuri re këtë ndryshim dhe më pyeti se kush më shkruante me kaq frekuencë. Kur i thashë se bëhej fjalë për një shok të vjetër shkolle, nuk insistoi më shumë. Megjithatë, disa javë më vonë, gjatë një dreke familjare të së diels, telefoni im lëshoi sinjal mbi tavolinë. Në ekran u shfaq emri i Ilirit shoqëruar me një zemër të vogël, të cilën mbase e kishte vendosur pa e kuptuar plotësisht domethënien e saj. Dritoni e vuri re. Bashkëshortja e tij uli shikimin, kurse mbesa vazhdoi të ushqehej pa rënë në kurrfarë fije shqetësimi. Pas përfundimit të drekës, Dritoni më ndoqi në kuzhinë dhe mbylli derën pas vetes. Ai më tha me ton kritik: "Mama, a e di çfarë po bën? Babi nuk ka vdekur për ne. Çfarë do të thonë komshinjtë? Që në këtë moshë, nëna e Dritonit u shkruan burrave në internet?". Unë iu përgjigja se nuk po u shkruaja burrave, por vetëm një njeriu të caktuar. Ai u largua nga dhoma, ndërsa unë mbeta duke fshirë një pjatë që kishte kohë që ishte bërë e pastër. Për dy javë rresht nuk i ktheva asnjë përgjigje Ilirit. Ai më shkroi fillimisht një herë, e pastaj sërish. Mesazhi i tij i fundit ishte: "Nëse të kam shkaktuar ndonjë të keqe, më fal. Nuk kam për qëllim të të bëhem barrë". Atë mbrëmje më telefonoi Teuta nga Shtutgarti, e cila e kishte marrë vesh situatën përmes kunatës së saj. Nisa të qaja si fëmijë, ndërsa ajo më dëgjonte në heshtje. Vajza më tha: "Mama, babi të ka dashur shumë. A e di se çfarë do të dëshironte ai? Që ti të buzëqeshje sërish. Dhe gjatë këtyre javëve ti ke qeshur". Të nesërmen në mëngjes i drgova mesazh Ilirit: "Nuk më ke bërë asnjë të keqe. Ti thjesht më kujtove se si e kam emrin". Në muajin korrik, si çdo vit gjatë stinës së verës, Iliri u nis për në Prishtinë.