Pas gati tri dekadash në këmbë nga Kili në Angli, aventurieri britanik është vetëm pak kilometra larg shtëpisë

Pas një epopeje 28-vjeçare nëpër glob, eksploruesi britanik Karl Bushby ndodhet tashmë në hapat e fundit të një sipërmarrjeje titanike: të përshkojë në këmbë rrugën nga Kili deri në qytetin e tij të lindjes, Hull, në Angli, pa përdorur asnjë mjet të transportit motorik. Bushby ishte vetëm 29 vjeç kur, në vitin 1998, u nis nga Punta Arenas në jug të Kilit, i vendosur për të mbërritur në vatrën e tij familjare përmes një shtegu të pandërprerë këmbësor. Parimet e tij ishin të panegociueshme: zero kthim në Britani para mbylljes së misionit dhe përdorimi ekskluziv i këmbëve për të gjithë distancën. Tashmë 57 vjeç dhe me rreth 36 mijë milje të kaluara pas shpine, ai po përshkon kilometrat përfundimtarë të një udhëtimi që e ka shtrirë në katër kontinente. Gjatë kësaj kohe, ai ka çelur rrugë në xhunglën e rrezikshme të Darien Gap, ka kapërcyer ngushticën e ngrirë të Beringut dhe vetëm pak javë më parë ka notuar edhe Kanalin Anglez. Megjithatë, sfida më delikate duket se e pret në finish. Pas mbërritjes në Hull, Bushby do të shtrëngojë për dore djalin e tij 36-vjeçar, mbesën 12-vjeçare që nuk e ka takuar kurrë, babanë dhe vëllezërit. Në shtëpinë ku u rrit do ta presë gjithashtu nëna e tij, prej së cilës u nda plot 28 vite më parë. Në një prononcim për BBC, ai pranon hapur se rikthimi në normalitet mund të rezultojë shumë më sfidues sesa e kishte parashikuar. Për gati gjysmën e ekzistencës së tij, identiteti i tij ka qenë i njëjtë me vetë udhëtimin dhe synimin për t'u kthyer në shtëpi. “Gjithçka që jam dhe gjithçka që di për veten time do të zhduket. Do të më duhet të kuptoj përsëri se kush jam. Cili është kuptimi i gjithë kësaj? Si ta gjej një qëllim të ri dhe si ta mbush boshllëkun që do të krijohet?”, shprehet ai. Bushby tregon se ekspedita ka qenë shumë më tepër sesa një aventurë epike e shfaqur nga jashtë. Përveç dhjetëra mijëra kilometrave ecje, ai është ndeshur çdo ditë me halle banale, si larja e rrobave, reshjet e pafundme dhe dëmtimet e karrocës me të cilën transporton pajisjet e domosdoshme. Ai sqaron se nga 28 vitet e fundit, vetëm rreth 15 i ka kaluar në lëvizje reale. Pjesa tjetër e kohës ka ikur për shkak të burokracisë së vizave, ngërçeve gjeopolitike dhe kufizimeve të imponuara nga pandemia e Covid-19, ndërsa në intervalet mes udhëtimeve është strehuar shpesh në Meksikë, ku jeta është më e përballueshme ekonomikisht. Ish-parashutisti britanik zbulon se vendimi për t’u larguar erdhi pas dështimit të martesës, kur bashkëshortja u zhvendos në Irlandën e Veriut bashkë me djalin e tyre. Kushtet e rrepta që i kishte vënë vetes e ndaluan të kthehej në Britani për t'i parë, kështu që takimet me të afërmit janë realizuar në vende të treta. “Familja është gjithmonë familje, betejat e distancës dhe viteve bëjnë që t'i largoni disi nga njëri-tjetri. Vjen një moment kur nuk e njihni më aq mirë njëri-tjetrin”, rrëfen ai. Pavarësisht pengesave, Bushby thekson se kjo përvojë i ka shtuar besimin te njerëzimi. Ai vlerëson se përgjatë këtyre viteve është ndeshur me shpirtra të jashtëzakonshëm dhe se zemërgjerësia e njerëzve të panjohur ka qenë vendimtare për t'ia dalë mbanë. “Kam takuar personalisht anën më të mirë të njerëzimit. Kjo ma ka forcuar besimin te njerëzit. Nuk do të kisha mundur ta bëja pa botën”, shton aventurieri. Tani, në prag të mbylljes së këtij kapitulli madhështor, Bushby ndjehet ende shpirtërisht si djali i ri që u nis dikur nga Amerika e Jugut dhe dëshira e tij për eksplorim mbetet e gjallë.