Dhimbja e nënave të viktimave të femicidit: Vajzat tona nuk ishin thjesht shifra në lajme, kërkojmë drejtësi dhe përgjegjësi institucionale

Milihate Cokli, nëna e Erona Coklit – e cila u vra tragjikisht nga ish-bashkëshorti i saj gjatë vitit 2024 – dëshmon se kishte alarmuar institucionet shtetërore për të mbrojtur të bijën, mirëpo thirrjet e saj kishin rënë në vesh të shurdhër dhe nuk ishin trajtuar me seriozitetin e duhur. Ngjarja e rëndë e 25 tetorit, kur Arlinda Zekaj u vra pavarësisht se kishte denoncuar rrezikun te autoritetet kompetente, i ka ngjallur sërish Coklit kujtimet e betejës së saj të mundimshme për t'ia shpëtuar jetën vajzës. Ajo sjell ndërmend një situatë kur ishte detyruar të paraqitej në vendin e punës së Eronës, pasi ish-partneri nuk po e linte të qetë as në ambientet e punës. Gjatë atij takimi, e reja kishte dalë përkohësisht për ta përqafuar të ëmën, duke i pëshpëritur me frikë se nuk po e linte të qetë. Pas këtij incidenti, Cokli tregon se ishte drejtuar menjëherë në polici për të lajmëruar kërcënimet ndaj vajzës, por trajtimi që kishte marrë atje e kishte lënë tejet të zhgënjyer. Ajo kujton bisedën me një hetuese, e cila, sipas saj, e kishte paragjykuar duke e pyetur se çfarë lloj nëne ishte që nuk po e lejonte të bijën të vendosete vetë. E pikëlluar dhe e pafuqishme, ajo ishte larguar nga stacioni me lot në sy, ndërkohë që kërkonte ndihmë duke shpjeguar se Erona po rrezikohej seriozisht. “Unë si nënë kam kërkuar ndihmë për vajzën time, më bartnin si një leckë sa andej-këndej”, rrëfen ajo. Humbja e Eronës ka përmbysur përgjithmonë qetësinë e familjes, teksa Cokli tani mban përgjegjësinë për rritjen e nipit, djalit që vajza e la jetim pas vetes. “E kam nipin që e llogaris si djalin tim. Por, pa buzëqeshjen e Eronës, atmosfera në shtëpi nuk është si më parë”, thekson ajo. Përveç dhimbjes së madhe të humbjes, Cokli ndien se drejtësia nuk ka vendosur meritat, duke e cilësuar si tepër të butë dënimin prej 24 vjetësh burg për autorin e vrasjes së së bijës. Ajo bën thirrje që organet shtetërore të ndryshojnë rrënjësisht qasjen ndaj grave dhe familjarëve që kërkojnë ndubmje urgjente. “Nuk duhet të tallen me vajza apo nëna që kërkojnë ndihmë”, thotë ajo, duke shtuar se nuk dëshiron që vajzat të kujtohen vetëm pasi ato të kenë ndërruar jetë. Këto thirrje të dhimbshme për mbrojtjen e femrave dhe llogaridhënie institucionale i rikthen edhe Valdete Osmani, nëna e Marigona Osmanit, e cila u privua nga jeta në moshën 18-vjeçare gjatë vitit 2021. “Nuk dua që vajzat tona të kujtohen vetëm pasi të mos jenë më gjallë. Dua që ato të mbrohen, të dëgjohen dhe të ndihen të sigurta”, deklaron Osmani, duke shtuar se ajo e kujton çdo çast të bijën, sytë e saj kafe dhe ëndrrat e prera në mes. “Ajo nuk ka qenë veç një emër në lajme, ka qenë vajza ime”, thotë ajo me emocione. Përveç mungesës fizike, familja vazhdon të përballet shpirtërisht me kujtimet e rënda të rrethanave të tmerrshme se si ajo humbi jetën. “Procesi gjyqësor ka qenë shumë i vështirë për neve si familje sepse çdo herë është dashur të përballemi me atë që i ka ndodhur vajzës tonë”, shpjegon ajo. Pengu më i madh i nënës së Marigonës mbetet fakti se tragjedia mund të ishte shmangur, pasi familja ishte drejtuar në polici për ndihmë para se të ndodhte vrasja, por kërkesat e tyre nuk ishin marrë parasysh. “Si nanë, është shumë e rëndë të mendosh që ke kërkuar ndihmë dhe prapë ke përfunduar duke e humbur vajzën”, thotë Osmani, e cila megjithëse nuk mund ta dijë nëse një reagim më i shpejtë institucional do ta kishte ndryshuar rrjedhën, kërkon që çdo ankesë e grave të trajtohet me prioritet dhe seriozitet maksimal. “Unë si nënë nuk mund ta kthej Marigonën, por do ta doja që prej rastit të saj të nxirren mësime dhe që askush tjetër mos të kalojë nëpër dhimbjen që po e përjetojmë ne”, përfundon ajo.