Arti i durimit në epokën e nxitimit: Pse sukseset e mëdha kërkojnë kohën e tyre

A ju ka ndodhur ndonjëherë të keni ndjesinë se po jepni maksimumin tuaj, por shpërblimi mungon? Sikur përpjekjet për t'u përshtatur me ritmin e kohës, për të përmbushur pritshmëritë dhe për të ecur përpara lënë pas vetëm lodhje, shpërqendrim dhe një boshllëk motivimi? Nëse ndodheni në këtë situatë, me gjasë nuk ju mungon vullneti. Thjesht mund të jeni përpjekur të jeni të fortë për një periudhë të gjatë, pa i dhënë vetes hapësirën e merituar për t'u ndalur, për të marrë frymë dhe për të kuptuar se qenia njerëzore ka nevojë për kohën e saj. Sot jetojmë në një kohë që na nxit drejt shpejtësisë së jashtëzakonshme. Kërkohet të arrijmë më shumë, të mësojmë me ritme të shpejta dhe të mos mbetemi kurrë pas trendeve. Teknologjia evoluon, komunikimi transformohet, ndërsa kërkesat profesionale dhe sociale rriten çdo ditë. Përballë këtij dinamizmi, njeriu shpesh tenton të garojë me botën, duke anashkaluar faktin se pjekuria e brendshme nuk mund t'i nënshtrohet shpejtësisë së ndryshimeve të jashtme. Megjithatë, fakti që bota lëviz me ritme marramendëse nuk do të thotë aspak se jeta jonë duhet të shndërrohet në një garë të vazhdueshme. Kur bota ndryshon më shpejt se ne Modernizimi ka sjellë shanse të jashtëzakonshme, por krahas tyre edhe sfida të reja psikologjike. Rrjedha e pafundme e informacionit, krahasimi i pashmangshëm me të tjerët dhe ideja se suksesi duhet të arrihet brenda sekondës e bëjnë rrugëtimin edhe më të vështirë. Në rrjetet sociale ne shohim sukseset e të tjerëve, por rrallë na jepet rasti të shohim netët e gjata pa gjumë, dështimet dhe sakrificat që fshihen pas tyre. Si rrjedhojë, pa e kuptuar, krahasojmë sfidat tona të përditshme me majat e arritjeve të të tjerëve. Kjo sjell ndjesinë se jemi vonë, se po dështojmë apo se po humbasim shanse jetësore. Psikologjia e stresit tregon se pasiguria shkakton ndjesi kërcënimi, sidomos kur kemi përshtypjen se kem humbur kontrollin. Shoqata Amerikane e Psikologjisë vë në dukje rëndësinë e pranimit të pasigurisë, përkujdesjes ndaj vetes dhe fokusimit te faktorët mbi të cilët kemi ndikim real. Kjo na kujton se nuk është e nevojshme të kontrollojmë çdo gjë për të qenë mirë. Shpesh mjafton të pranojmë atë që nuk e ndryshojmë dot në moment. Durimi nuk është dorëzim, por besim në proces Në një shoqëri që vlerëson vetëm shpejtësinë, durimi shpesh keqkuptohet si dobësi. Njerëzit mendojnë se mungesa e rezultateve të menjëhershme tregon se përpjekjet e tyre janë të kota. Por durimi nuk do të thotë heqje dorë nga synimet; përkundrazi, do të thotë të mos heqësh dorë vetëm sepse rruga po kërkon më shumë kohë nga sa ishte parashikuar. Psikologu i njohur Richard Lazarus, në bashkëpunim me Susan Folkman, ka formuluar një model kyç mbi mënyrën se the njerëzit e interpretojnë dhe përballojnë stresin. Sipas kësaj qasjeje, reagimi ynë varet drejtpërdrejt nga mënyra se si e gjykojmë një situatë dhe nga burimet që mendojmë se kemi në dispozicion. Nëse një vonesë e shohim si dëshmi të paaftësisë, ne humbasim shpresën. Por nëse e interpretojmë si një mundësi për të reflektuar, për të korrigjuar planet dhe për t'u përshtatur, ne hapim dyert drejt veprimit efikas. Kjo nuk nënkupton se çdo vonesë është pozitive apo se çdo dëshirë do të plotësohet patjetër, por tregon se vlera jonë nuk matet me shpejtësinë e arritjes së objektivave, e as me pengesat që dalin gjatë rrugës. Ka periudha kyçe ku durimi mbetet çelësi i suksesit.