Strategjia e distancimit: Rama dhe 'larja e duarve' përballë krizave qeveritare

Sapo zbriti nga avioni pas kthimit nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Kryeministri Edi Rama zgjodhi sallën e shtypit në Rinas për një dalje publike, e cila për kritikët ishte thjesht një tjetër skenar i njohur. Në vend të ballafaqimit të mirëfilltë me shqetësimet që rëndojnë mbi qeverisjen e tij, kreu i ekzekutivit iu rikthye retorikës së distancimit, duke shmangur përgjegjësinë politike për skandalet që po tronditin administratën e tij. Kjo qasje nuk është e re. Përballë krizave, Rama duket se aplikon të njëjtin model: përfiton nga pushteti absolut, por kur vjen puna te pasojat, përgjegjësia zhduket në drejtime të tjera. Kjo sjellje, e shpeshtë sa herë zyrtarë të lartë përballen me drejtësinë, ka ringjallur debatin mbi standardet e llogaridhënies në vendin tonë. Duke parë trajektoren e tij politike – nga Ministër i Kulturës në vitin 1998, te drejtimi i Bashkisë së Tiranës për 11 vite, e deri te qeverisja e vendit që nga viti 2013 – Rama është arkitekti kryesor i sistemit aktual. Për këtë arsye, pyetja nuk ka të bëjë thjesht me fajësinë penale, e cila është detyrë e organeve të drejtësisë, por me përgjegjësinë politike që buron nga përzgjedhja, promovimi dhe mbajtja në poste kyçe e individëve që sot gjenden nën lupën e ligjit. Shtrohen pyetje thelbësore: Kush i përzgjodhi këta bashkëpunëtorë? Çfarë kriteresh u ndoqën për t'i vendosur në pozicione të rëndësishme? Dhe mbi të gjitha, çfarë llogaridhënieje mban një lider kur strukturat që ai ka ngritur dështojnë në mënyrë spektakolare? Këto nuk janë akuza gjyqësore, por kërkesa legjitime për transparencë që i takojnë çdo qytetari. Metafora e Ponç Pilatit, që shpesh përdoret për të përshkruar këtë sjellje, pasqyron shmangien e qëllimshme nga realiteti kur situata bëhet e paqëndrueshme. Në politikë, kjo shndërrohet në një paradoks: marrja e merituar e lavdeve në kohë të mira dhe mohimi i çdo lidhjeje me dështimet në kohë krize. Kjo situatë mund të krahasohet me ironinë e një anekdote të vjetër popullore, ku një grua me reputacion të dyshimtë përpiqej të bindte priftin për ndershmërinë e saj, duke u betuar për 'virgjërinë' ndërkohë që mbante në krahë fëmijët e saj. Ashtu si në rrëfenjë, edhe në politikë, përpjekja për të mohuar realitetin përballë fakteve të dukshme, shpesh rezulton në një shfaqje që më shumë se sa bind, shkakton ironi dhe zhgënjim te publiku.