Nga kërkesa për përjashtim te propozimi për ministër: Dosja e fshehtë e AfD zbulon prapaskenat e Alice Weidel

Një rrjedhje masive e komunikimeve të brendshme të partisë së ekstremit të djathtë gjerman, Alternativa për Gjermaninë (AfD), ka nxjerrë në pah një kontrast të thellë mes bindjeve private të bashkëkryetares Alice Weidel rreth një dekadë më parë dhe qëndrimeve të saj publike në vitet e fundit. Sipas dokumenteve që kanë dalë në dritë, gjatë periudhës 2015–2017 Weidel ka qenë një kritike e ashpër e Björn Höcke-s, një prej figurave më me peshë në parti, duke e akuzuar hapur për përdorimin e gjuhës raciste dhe terminologjisë naziste. Në atë kohë, ajo nuk ishte mjaftuar vetëm me kritika, por kishte kërkuar largimin e tij nga radhët e AfD-së, pasi sipas saj, retorika e tij ekstremiste rrezikonte të dëbonte elektoratin e moderuar dhe konservator. Megjithatë, vitet e fundit trajektorja e saj politike ka ndryshuar rrënjësisht. Weidel jo vetëm që ka mbështetur kursin politik të Höcke-s në landin e Turingisë, por madje ka deklaruar se ai plotëson kushtet për të mbajtur një post ministror në kabinetin federal të Gjermanisë. Kjo korrespondencë voluminoze përmban mbi 420 mijë email-e dhe rreth 48 mijë dokumente të tjera, të cilat u bënë publike nga një grup hakerësh gjatë kësaj jave. Vetë partia AfD e ka pranuar ekzistencën e sulmit kibernetik, duke e cilësuar ngjarjen si një goditje të drejtpërdrejtë ndaj peizazhit politik gjerman dhe parimeve demokratike. Nga ana e lor, përfaqësuesit e hakerëve kanë sqaruar se ky operacion nuk kishte prapavijë partiake apo mbështetje për ndonjë forcë tjetër politike, por synonte rritjen e transparencës dhe garantimin e llogaridhënies para opinionit publik. Në tetor të vitit 2015, përmes mesazheve të dërguara drejtuesve të lartë të partisë dhe të zbardhura nga mediat gjermane, Weidel ngriti alarmin se afrimi me lëvizjen antiislame Pegida dhe Partinë Nacionaldemokrate të Gjermanisë (NPD) – e njohur për lidhjet e saj neonaziste – po dëmtonte rëndë shanset e AfD-së për të kapur votuesit konservatorë. “Në perëndim po e humbasim plotësisht elektoratin kryesor konservator për shkak të afërsisë sonë me Pegida-n dhe, në lindje, me NPD-në”, shkruante ajo në komunikimet e saj. Më tej, ajo pati kundërshtuar një fjalim të Höcke-s ku ai bënte ndarje racore mes një tipi afrikan, të cilin e etiketonte si “të prirur ndaj zgjerimit dhe afirmimit të jetës”, dhe atij evropian, që e quante “mohues të vetvetes”. Në një mesazh drejtuar kryesisë federale, Weidel e cilësoi këtë qasje si papranueshëm racore dhe kërkoi që të mos përdoren më justifikimet e zakonshme se fjalët e tij ishte keqkuptuar. “Ky është thellësisht problematik, sepse arsyetimi këtu është racor. Është thelbësisht i gabuar. Dhe, ju lutem, më kurseni nga justifikimi i zakonshëm se ‘nuk ishte menduar kështu’. Nuk mund ta dëgjoj më këtë”, shprehej ajo. Gjithashtu, ajo shprehte frikën se elementët ekstremistë brenda partisë po fshinin qëllimisht kufirin mes AfD-së dhe ideologjisë neonaziste, duke shkaktuar largimin e votuesve konservatorë. Weidel paralajmëronte se këto qëndrime mund ta vinin partinë në shënjestër të Zyrës Federale për Mbrojtjen e Kushtetutës, shërbimit sekret të brendshëm të vendit. Ajo veçoi në mënyrë të veçantë përdorimin nga Höcke të termit “Volksgemeinschaft”, një nocion i nacionalizmit etnik të kohës naziste për bashkësinë kombëtare gjermane, duke paralajmëruar se mjaftonin vetëm këto deklarata që AfD-ja të përfundonte e monitoruar në raportet zyrtare të inteligjencës. Në maj të vitit 2025, autoritetet kompetente gjermane e klasifikuan zyrtarisht AfD-në si një organizatë të konfirmuar ekstremiste të krahut të djathtë, duke u bazuar pikërisht në këto qasje dhe koncepte politike.