“Më qëlloi shoku i klasës”: Udhëzuesi se si duhet të reagojnë prindërit në këto raste

Përballja me momentin kur fëmija thotë se është goditur nga një bashkmoshatar është një nga sfidat më të zakonshme për çdo prind. Në situata të tilla, impulsi i parë mund të jetë nxitja për t’u mbrojtur me të njëjtën monedhë. Megjithatë, ekspertja Elina Mavropoulou, MSc, vlerëson se kjo qasje nuk përbën zgjidhjen e duhur. Nëpërmjet një postimi në rrjetet sociale, ajo argumenton se këshilla “ktheja edhe ti me grusht” i përcjell të miturit një mesazh të gabuar dhe konfuz. Ndërkohë, dëshira e prindit për ta mbrojtur pasardhësit të tij dhe për ta pajisur me mekanizma vetëmbrojtjeje mbetet plotësisht e kuptueshme. Përkundër kësaj, nxitja për të shkëmbyer goditje nënkupton legjitimimin e dhunës si mjet për vendosjen e kufijve personalë. Edhe nëse prindi përdor shprehjen “ne nuk qëllojmë”, por njëkohësisht e inkurajon të voglin t’i përgjigjet agresionit me agresion, mesazhi i dhënë shndërrohet në një kontradiktë të hapur. Përballë këtyre situatave, e ashtuquajtura vetëmbrojtje fizike nuk është rruga e duhur, pasi fëmijët kanë nevojë të kuptojnë se nuk janë të vetëm dhe se pranë tyre ndodhet një i rritur i gatshëm t'i mbrojë nga sjelljet armiqësore. Njëkohësisht, të miturit mund të udhëzohen se si t'i artikulojnë qartë kufijtë e tyre. Shprehje si “Ndal, ajo që po bën më shqetëson” ose “Po largohem, sepse nuk më pëlqen sjellja jote” shërbejnë si shembuj konkretë të reagimit pa dhunë. Reagimet e kësaj natyre e ndihmojnë fëmijën të kuptojë se mbrojtja personale është e mundur edhe pa përdorur forcën fizike, duke shmangur kështu një cikël të pafundshëm konfliktesh. Përgjigjja me të njëjtën monedhë mund të krijojë një zinxhir dhune ku konflikti vetëm përshkallëzohet. Fëmija që kthen goditjen rrezikon të krijojë bindjen se ky është modeli normal i reagimit ndaj çdo pakënaqësie. Për këtë arsye, dialogu i hapur dhe drejtimi te një i rritur për ndihmë përbëjnë alternativa shumë më të shëndetshme për zgjidhjen e mosmarrëveshjeve. Pedagogja shton gjithashtu se ky qëndrim nuk përjashton aspak angazhimin e fëmijëve në artet marciale. Këto disiplina përfshijnë rregulla strikte dhe u mësojnë të rinjve se teknikat e mësuara nuk duhet të përdoren kurrë jashtë mjediseve të stërvitjes. Sipas vëzhgimeve të saj, studimet dëshmojnë se artet marciale kontribuojnë ndjeshëm në kultivimin e disiplinës dhe vetëkontrollit tek fëmijët. Në përfundim, mesazhi kryesor drejtuar prindërve është mjaft i qartë: fëmijët mund të edukohen që t'i vendosin kufijtë e tyre pa pasur nevojë për dhunë. Ndiqja e rrugës së mbështetjes, kërkimit të ndihmës dhe shprehjes së hapur të pakënaqësive mbetet formula më efektive për menaxhimin e konflikteve.