Kryefaqja e hipokrizisë: Lotët e rreme për pronën shtetërore dhe fshirja e halleve reale të qytetarëve

Prej një kohe të gjatë, sidomos në epokën e tranzicionit dhe kapitalizmit vendor, qytetarët ndeshen rëndom me deklarata dhe qëndrime kontradiktore nga zyrtarë, politikanë dhe përfaqësues të pushtetit. Shpesh dëgjohen thirrje të mbushura me një keqardhje formale dhe kinse dhimbje për dëmet e shkaktuara në buxhetin e shtetit dhe në pronën publike. Për ta bërë më të besueshëm këtë shqetësim, këta mbrojtës të vetëshpallur të pasurisë së përbashkët fokusohen te dëmtimet e vogla materiale, ndërkohë që shfaqin një indiferencë totale ndaj shpërdorimeve të mëdha apo korrupsionit sistemik. Janë po këta aktorë që tregojnë një tolerancë të habitshme ose miratim heshtazi për shuma të konsiderueshme parash që qytetarëve u kërkohen nën dorë në dyert e administratës publike, institucioneve të drejtësisë, zyrave të regjistrimit, doganave apo tatimeve. Ky fenomen shtrihet deri në spitale dhe klinika shtetërore, ku pacitët detyrohen të paguajnë me zarfa edhe për ndërhyrje kirurgjikale bazike, duke e bërë premtimin për shëndetësi falas të dukshëm vetëm në letër. Edhe gjatë protestave të fundit në kryeqytet, vëmendja e pushtetit u duk e orientuar më shumë te dëmtimi i elementëve urbanë, si koshat e plehrave, semaforët apo xhamat e bankave, sesa te integriteti fizik dhe shpirtëror i protestuesve, të rinjve, prindërve dhe pedagogëve të tyre. Këta studentë nuk kanë dalë në sheshe për privilegje personale, por për të kërkuar një shtet ligjor më të fortë, një qeverisje më njerëzore, më pak korrupsion dhe largimin e kryeministrit Edi Rama si kusht për ndryshim. Kërkesat e të rinjve shqiptarë fokusohen te standardet minimale të jetesës, arsimit dhe kushteve të studimit, pa kërkuar luksin e vendeve perëndimore. Edhe pse pushtetarët i ndjekin me vëmendje zhvillimet dhe protestat e ngjashme në vendet e Bashkimit Evropian, realiteti i trajtimit të qytetarëve në vend mbetet larg standardeve që meriton një shoqëri demokratike.