Letrat e Xhevë dhe Fehmi Lladrovcit, Haxhiu: Një dëshmi prekëse dashurie dhe sakrifice për lirinë

Kryetarja e Kuvendit të Kosovës, Albulena Haxhiu, ka sjellë në vëmendje historinë e jashtëzakonshme të dashurisë ndërmjet Xhevë dhe Fehmi Lladrovcit, duke evidentuar letrat e tyre si dëshmi të lidhjes së fortë dhe përkushtimit të palëkundur ndaj çlirimit të vendit. Përmes një postimi në rrjetet sociale, Haxhiu theksoi se ky çift mishëron një rrëfim unik që i rezistoi sfidave të kohës, siç ishin ndarja, burgu dhe përndjekja, duke u gërshetuar pazgjidhshmërisht me idealin për liri. Duke cituar vargjet e poetit Ali Podrimja nga poezia “Koha është të duhemi” – “Na iku jeta, trime, si s’menduam pak edhe për vete” – ajo solli ndërmend fatin e dy heronjve që pjesën më të madhe të jetës ia falën Kosovës. Sipas Haxhiut, korrespondenca mes Xhevës dhe Fehmiut zbulon dimensionin e tyre njerëzore larg fushëbetejave. Aty ata shkëmbenin ndjenja të sinqerta, bënin shaka, bisedonin për letërsinë, planet për dasmë dhe ëndrrat për të ardhmen. Edhe pse historia njihet për fundin e saj tragjik, letrat e tyre mbeten të mbushura me jetë, shpresë dhe besim të palëkundur në ditët që do të vinin, duke dëshmuar se sa shumë kishin dashur të jetonin përkundër gatishmërisë për të vdekur për atdheun. Xheva, si intelektuale, veprimtare dhe luftëtare e dalluar, kishte ecur me guxim në rrugën e zgjedhur, ndërsa Fehmiu ishte njeriu me të cilin ndante si ndjenjat ashtu edhe idealet e lirisë. Ata ranë bashkë heroikisht më 22 shtator 1998, pa mundur ta gëzonin plotësisht Kosovën e lirë për të cilën u sakrifikuan. Fjalët e Xhevës drejtuar Fehmiut, “E jotja gjer në varr”, u jetësuan deri në frymën e fundit, duke shfaqur tragjizmin dhe madhështinë e një dashurie që i sfidojë muret e burgut dhe vetë vdekjen. Haxhiu vlerësoi lart rëndësinë e ruajtjes së këtyre dokumenteve, të cilat i japin jetë dhe fytyrë kujtesës sonë historike, duke i njohur heronjtë përmes ëndrrave dhe njerëzisë së tyre. Në fund, ajo shprehu mirënjohje për muzeun Reporting House për ekspozimin e këtyre dëshmive të çmuara për herë të parë para publikut, si dhe për familjarët që u kujdesën për ruajtjen e tyre ndër vite, duke kontribuar në pasurimin e kujtesës kolektive për brezat e ardhshëm.