Kur lëkura mbulohet me gjemba: Si të përballojmë nevojën për t'u izoluar dhe shmangien emocionale

Ka periudha në jetë kur dëshira e vetme është largimi, ditë ku pesha e dhimbjes, zhgënjimeve dhe frikërave na bën të ndihemi sikur jemi të mbushur me gjemba nën lëkurë, duke u mbyllur plotësisht ndaj botës së jashtme. Kjo ndjesi e të qenit në kufijtë e durimit është më e përhapur seç pandehim. Kur rraskapitja merr kontrollin, ne priremi të shmangim çdo lloj kontakti social, ndërkohë që mendja jonë vlon nga ankthi dhe zhurma e brendshme. Kritikat nga të tjerët se "kemi ndryshuar" vetëm sa e shtojnë ngarkesën. Pikërisht në këto momente, kur izolimi duket i pashmangshëm, është koha për të nisur ndryshimin dhe për të pastruar shpirtin nga çdo gjemb emocional. Nevoja për t'u shkëputur dhe për të ngritur mure mbrojtëse funksionon si një mekanizëm psikologjik që ofron lehtësim afatshkurtër, por që sjell pasoja në planin afatgjatë. Ky bllokim shpesh shoqërohet me mpirje emocionale, ku humbet interesi për çdo gjë dhe aftësia për të ndier entuziazëm apo gëzim. Shpesh, burimi i këtij stresi të thellë buron nga përvoja traumatike ose ngjarje të kaluara që na ndryshojnë nga brenda, duke na mbushur me frikë, zemërim dhe pakënaqësi. Kur zgjedhim të izolohemi, ne lejojmë që ftohtësia dhe temperament i ashpër të marrin drejtimin, duke praktikuar një vetë-sabotim të vërtetë. Hulumtimet e realizuara nga Universiteti i Kalifornisë në Shtetet e Bashkuara dëshmojnë se ky mekanizëm shmangieje nuk bën gjë tjetër veçse intensifikon simptomat e traumës. Largimi nga njerëzit nuk e zgjidh problemin; përkundrazi, vetëm sa e thellon vuajtjen e nisur nga përvojat e kaluara të pafavorshme.