Tragjedia e mërgimtarit: Për tre dekada i dërgoi të ardhura të atit në Kosovë, por pas vdekjes zbulon se tokën ia kishte lënë fqinjit

Për 52-vjeçarin Agron, i cili jeton dhe vepron në Stockholm që nga viti 1998, jeta në mërgim ka qenë një sakrificë e vazhdueshme për të mbështetur familjen e tij në vendlindje. Pasi kishte emigruar i vetëm me vetëm një çantë në dorë dhe një numër kontakti në xhep, ai kishte arritur të ndërtonte një jetë të re në Suedi, ku u martua dhe u bë baba i dy vajzave. Megjithatë, lidhja me rrënjët e tij në një fshat pranë Podujevës nuk ishte shkëputur kurrë. Çdo muaj, Agroni i dërgonte para të atit, duke mbuluar çdo shpenzim të mundshëm, nga riparimi i çatisë dhe blerja e një traktori të përdorur, e deri te faturat e mjekimit të nënës së ndjerë. Kur ajo ndërroi jetë shtatë vjet më parë, ai kishte tentuar ta bindte të atin që të zhvendosej pranë tyre në Suedi, por përgjigja kishte qenë prerëse: varret, shtëpia dhe toka e tij ishin aty, ndërsa në Skandinavi do të priste thjesht vdekjen. Pas humbjes së bashkëshortes, në jetën e të moshuarit ishte afruar më shumë fqinji i tyre, Naimi, shtëpitë e të cilëve ndaheshin vetëm nga një gardh i ulët. Duke u besuar fjalëve të të atit se fqinji e ndihmonte duke pastruar borën apo me punë të vogla, Agroni e kishte falënderuar vazhdimisht dhe e kishte shpërblyer financiarisht gjatë vizitave të tij në Kosovë, duke menduar se mirësjellja e Naimit ishte thjesht një fqinjësi e mirë. Edhe pasi i moshuari pësoi një goditje të lehtë në tru dy vjet para se të ndërronte jetë, ai kishte këmbëngulur se ishte i pavarur dhe nuk kishte nevojë për kujdesje shtesë. Komunikimi i përditshëm telefonik gjatë rrugës nga puna nuk kishte ngjallur kurrfarë dyshimi te djali, pasi në bisedat e shkurtra gjithçka dukej nën kontroll dhe në rregull. Kur 79-vjeçari ndërroi jetë në gjumë në fillim të pranverës, Naimi ishte ai që kishte ndihmuar në organizimin e varrimit dhe hapur dyert e shtëpisë për mortin. Vetëm pas ceremonisë funebre, Agroni kishte vënë re se fqinji zotëronte çelësin e shtëpisë, kinse për raste urgjente. Megjithatë, tronditja e vërtetë e priti në zyrën e noterit gj1 gjatë rregullimit të dokumenteve të trashëgimisë. Atje ai kuptoi se pemishtja prej afro dy hektarësh në skaj të fshatit nuk ishte më pronë e familjes, pasi tetëmbëdhjetë muaj para se të ndërronte jetë, i ati ia kishte kaluar pronësinë fqinjit të tyre.