Sakrifica e Federica Valverdes: Pse ylli i Real Madridit nuk ndihet i lindur për krahun e mbrojtjes

“Nuk kam lindur për të luajtur si mbrojtës i krahut”. Këto fjalë të thëna nga Federico Valverde në shtator të vitit 2025 në Almaty të Kazakistanit, fare pranë kufirit me Kinën, dikur u panë si një kunj i hapur drejt Xabi Alonsos, i cili e kishte pozicionuar atë në këtë repart nga emergjenca. Megjithatë, ky nuk ishte ndonjë zbulim apo risi për mesfushorin uruguaian. Edhe në të kaluarën, Carlo Ancelotti e kishte shfrytëzuar shpesh herë në rolin e anësorit mbrojtës. Edhe pse e pranoi këtë detyrë, Fede kurrë nuk e shijoi vërtet atë pozitë, ndërsa rrethanat e tanishme e kanë detyruar edhe José Mourinhon të ndjekë të njëjtën rrugë. Kjo taktikë rezultoi e suksesshme në përballjen kundër Villarrealit. Duke vepruar nga ai krah, Valverde dhuroi asistimin vendimtar për golin e fitores të realizuar nga Diomande. Megjithatë, trajneri portugez është plotësisht i vetëdijshëm për dinamikën e skuadrës dhe e sqaroi situatën pas ndeshjes duke theksuar se kishin dy mbrojtës të mirë krahu dhe se zgjidhja me Feden ishte thjesht një alternativë për një moment specifik. Një fat i tillë nuk është risi në traditën e Real Madridit. Përvojat e kaluara të lojtarëve si Fernando Hierro, Guti, Iván Campo, Rafa Alkorta dhe Miguel Torres dëshmojnë se çfarë do të thotë të aktivizohesh jashtë pozicionit të preferuar, ndërkohë që secili prej tyre ka ofruar këshillat e veta për Valverden. Përparësia për të mbuluar disa pozicione shpesh shihet si avantazh, por kjo nuk vlehet gjithmonë si rregull absolut. Sipas Fernando Hierros, i cili ka shënuar 127 gola për madrilenët duke kaluar nga mbrojtja qendrore në mesfushën defanzive, zhvendosja e vazhdueshme e lojtarëve nga një pozicion në tjetrin mund t'ua lëkundë vetëbesimin atyre. Në krahun tjetër, Miguel Torres, i cili ka mbuluar të katër pozicionet e prapavijës, sheh reflekte pozitive në këtë gjendje. Ai shprehet se shkathtësia në disa role rrit shanset për të luajtur dhe reflekton besimin që trajnerët kanë tek inteligjenca taktike, përshtatja dhe përkushtimi i futbollistit ndaj grupit. Për Valverden, ky rol nuk përbën ndonjë befasi, pasi ai tashmë e zotëron këtë hapësirë. Por për të tjerët, ndryshimet e papritura kanë qenë të zakonshme, siç i ndodhi dikur Iván Campos. Te Real Madridi, ai luajti në qendër të mbrojtjes deri në finalen e Ligës së Kampionëve në vitin 2000, para se te Boltoni të shndërrohej befasishëm në një mesfushor të adhuruar nga tifozët pas një kërkese të papritur nga trajneri Sam Allardyce para ndeshjes kundër Arsenalit. Dilema se ku duhet të pozicionohet Valverde mbetet e hapur. Guti, i cili në sezonin 2000/01 u detyrua të luante si sulmues i improvizuar dhe realizoi 18 gola, preferon ta shohë uruguaianin më lart në fushë. Ai argumenton se në mesfushën defanzive Fede bie më pak në sy, ndërsa në krah, si i avancuar apo si mbrojtës, ai shpalos më së miri fuqinë fizike dhe aftësinë për pasimin e fundit. Këtij mendimi i bashkohet edhe Miguel Torres, duke sugjeruar se Fede ka arritur në një fazë ku duhet të vendosë qartë për të ardhmen e tij në fushë.