Lamtumirë “Nënë Kristina”: Shuhet në moshën 93-vjeçare misionarja e madhe e fëmijëve jetimë në Sarandë

Ka figura njerëzore që, kur ndahen nga keta jetë, nuk lënë pas thjesht kujtimin e tyre, por një dëshmi të gjallë mirësie, përkushtimi dhe dashurie të pakushtëzuar, të cilat vazhdojnë të rrahin në zemrat e atyre që patën privilegjin t'i njohin nga afër. E tillë ishte e paharruar Kristina Kumi, e cila është mbyllur sytë përgjithmonë në moshën 93-vjeçare në Athinë të Greqisë, duke lënë pas një trashëgimi të rrallë njerëzore dhe një vend të pazëvendësueshëm në memorien e qindra fëmijëve pa përkujdesje prindërore, të cilët u rritën nën hijen e dashurisë së saj. Vepra e saj fisnike në mbrojtje të jetëve të pambrojtura nuk ka pasur kurrë nevojë për tituj bujshëm apo grada zyrtare për të fituar nderimin e mbarë shoqërisë. Mjaftonte përulësia dhe dashuria e madhe që ajo u dhuroi qindra vogëlushëve jetimë, duke i edukuar me një përkushtim të jashtëzakonshëm. Për fëmijët e dikurshëm të Shtëpisë së Fëmijës në Sarandë, ajo nuk ka qenë vetëm një edukatore apo mësuese e nderuar, por njeriu më i afërt, ajo që të gjithë e thërrisnin me përmallim dhe shpirt: Nënë Kristina. Lajmi për largimin e saj nga kjo botë ka sjellë një dhimbje të thellë, e cila gjen ngushëllim vetëm te mirënjohja e pafund për çdo gjë që ajo sakrifikoi gjatë gjithë jetës së saj për ta. Ajo mishëronte ngrohtësinë e munguar për fëmijët që fati i kishte privuar nga përqafimi familjar. Ishte fjala e urtë që sillte qetësi, dora e butë që tregonte rrugën e duhur dhe siguria se dikush kujdesej vërtet për ta në këtë botë. Pas pamjes së saj të thjeshtë e modeste, fshihej një vullnet i hekurt dhe një zemër aq e madhe, sa dukej se kishte hapësirë për çdo fëmijë në nevojë. Ajo mbartte me vete virtytet më të larta njerëzore: durimin, bujarinë, dhembshurinë dhe ndershmërinë. Për rreth dy dekada me radhë, Kristina Kumi ia fali zemrën dhe energjitë e saj Shtëpisë së Fëmijës në Sarandë, duke e kthyer detyrën e saj të përditshme në një mision të shenjtë humanitar. Dita e saj niste që në agim, duke u kujdesur për çdo detaj të vogël, nga zgjimi i fëmijëve, higjiena dhe veshja, e deri te përgatitja për në shkolle. Mesditave i priste sërish në tryezë, u ndihmonte me mësime dhe ishte gjithmonë aty për çdo shqetësim të tyre. Edhe mbrëmjeve, pasi kishte përfunduar punët dhe i kishte përcjellë vogëlushët për në gjumë, mendja e saj mbetej te ata. Shpesh, kur ndonjë fëmijë sëmurej, ajo nuk largohej nga shtrati i tij gjatë gjithë natës, duke mos njohur lodhje apo orar. Edhe pse në shtëpi e prisnin bashkëshorti i saj, Koçoja, dhe dy djemtë, Gligori e Vironi, dashuria që ajo u jepte fëmijëve të institucionit ishte po aq e pastër dhe e plotë, një ndjenjë e kulluar amtare që nuk kërkonte asnjë shpërblim material.