Protestat studentore dhe dhuna e ushtruar: Kur policia përballet me rininë përmes metodave të së shkuarës

Më 12 tetor 2026, gjatë një harku kohor prej 8 orësh, protestat masive të studentëve në Tiranë u përballën me një reagim të ashpër policor, i cili nga shumë vëzhgues po krahasohet me metodat represive të regjimeve të dikurshme. Përdorimi i forcës nga ana e strukturave të drejtuara nga Edi Rama, Ervin Demo dhe Skënder Hitaj ka rikthyer në kujtesën kolektive skenat e dhunës së policisë së viteve 1990-1992, apo represionin e ushtruar nga forcat e Milosheviçit ndaj studentëve në Prishtinë gjatë viteve '90. Kjo qasje ka ngjallur reagime të forta për shkak të brutalitetit të shfaqur ndaj rinisë shqiptare. Ndërkohë, një pjesë e administratës dhe mbështetësve të pushtetit kanë shprehur shqetësim mbi dëmet materiale të shkaktuara në disa dritare e dyer të institucioneve qeveritare, duke anashkaluar në mënyrë të qëllimshme dhunën fizike ndaj protestuesve. Këta zëra, të cilët shpesh përdorin retorikë mbrojtëse për pushtetin, kërkojnë nga studentët një sjellje paqësore, duke injoruar faktin se shumë prej tyre kanë përfunduar me plagë në spitalet e Tiranës. Përballë kësaj situate, shtrohet pyetja se përse standardet e protestës në Shqipëri kërkohet të jenë më strikte se ato në vendet perëndimore si Franca apo Gjermania, ku demonstratat shpesh shoqërohen me dëme shumë më të mëdha materiale. Analiza e situatës në terren dëshmon se numri i të lënduarve nga ana e policisë është minimal, ndërsa numri i studentëve të dëmtuar dhe të trajtuar në Spitalin e Traumës dhe atë 'Nënë Tereza' është dukshëm më i lartë. Kritikat e përfaqësuesve qeveritarë, të cilët i vendosin dëmet materiale mbi kërkesat jetike, sociale dhe arsimore të studentëve, shihen si një përpjekje për të delegjitimuar lëvizjen studentore. Studentët shqiptarë, pas më shumë se 135 ditësh protestash paqësore, po kërkojnë kushte dinjitoze jetese dhe studimi, duke kundërshtuar atë që ata e cilësojnë si një sistem korruptiv dhe autoritar që pengon zhvillimin e vendit.